Δεν κινδυνεύουμε από τους τουρίστες

Μιλώντας για «υπερτουρισμό» δεν εννοούμε τον υπερβολικό αριθμό των τουριστών που επισκέπτεται έναν προορισμό. Εννοούμε την υπέρμετρη πίεση και επιβάρυνση της καθημερινότητας των κατοίκων, της  λειτουργίας του τόπου και του  περιβάλλοντος που συμβαίνει εξ’ αιτίας ενός αρρύθμιστου μάλλον τουρισμού, την υποβάθμιση και τις κοινωνικές εντάσεις που ακολουθούν, την εγκατάλειψή του από τους ποιοτικούς τουρίστες, την απαξίωση και, τελικά, το τέλος του λεγόμενου «κύκλου ζωής του» δηλ. τη φθορά και τη λήξη της αξίας του ως προορισμού.

Με καθυστέρηση μιας δεκαετίας και βάλε, η πολιτεία αποφάσισε να θεσμοθετήσει το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό που, όπως λέει και το όνομά του, επιχειρεί να διαρθρώσει τον τουρισμό χωρικά με όρους οικονομικής, περιβαλλοντικής και κοινωνικής βιωσιμότητας. Και ήδη βρέθηκε σε συμπληγάδες. Από τη μια παρατάχθηκαν ο κλάδος των ξενοδόχων μαζί με τους εκπροσώπους των τουριστικών καταλυμάτων, των ασχολούμενων με τη βραχυχρόνια μίσθωση κλπ οι οποίοι θεωρούν ότι τα νέα όρια θα βάλουν τέλος στην ανάπτυξη του τουρισμού και στα κέρδη τους. Από την άλλη οι χωροτάκτες, οι πολεοδόμοι, η Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού κ.α που υποστηρίζουν πως το προτεινόμενο σχέδιο αντί να οργανώνει την τουριστική δραστηριότητα στην πραγματικότητα την εντατικοποιεί εδραιώνοντας την μονοκαλλιέργειά της. 

Σε τοπικό επίπεδο η συζήτηση – η καφενειακή, διότι η σοβαρή αποφεύγεται επιμελώς - για περιορισμούς και κανόνες στον τουρισμό μονοπωλείται και διαμορφώνεται από τρεις χονδρικά ομάδες: από αυτήν των τοπικών αρχών που πανηγυρίζουν την άνοδο των αφίξεων λες και έγινε «κατόπιν ενεργειών» τους, από τους καιροσκόπους του τουρισμού, η οικονομική επιβίωση των οποίων έχει ελπίδες μόνον στο τουριστικό μπούγιο και από τους κατοίκους της πόλης και του νησιού γενικότερα, που κάθε χρόνο βλέπουμε ότι απέμεινε από τον βιότοπό μας να στενεύει όλο και περισσότερο.

 Η μονοκαλλιέργεια του τουρισμού όμως είναι γεγονός και ο βιοπορισμός όλων μας, άμεσα ή έμμεσα, έχει δυστυχώς να κάνει μαζί του. Αντί, επομένως, να ρίχνουμε το ανάθεμα στους επισκέπτες μας και μέχρι να συμφωνήσουμε και να δρομολογήσουμε τα απαραίτητα για την αναστροφή αυτής της συνθήκης, καλό θα ήταν τουλάχιστον να την διευθετούσαμε.

Δεν χρειάζεται για παράδειγμα να έρχονται όλα τα κρουαζιερόπλοια μαζί και να γίνεται στην πόλη πανικός. Ούτε να προβάλλονται οι ίδιες και οι ίδιες παραλίες, εκδρομές και δραστηριότητες. Μία προσπάθεια διαχείρισης δηλ. των τουριστικών ροών και παράλληλα βελτίωσης των υποδομών και τακτοποίησης του δημόσιου χώρου θα βελτίωνε, πιστεύω, τα πράγματα αισθητά. Άλλωστε, όπως σημειώνει ο Ν. Φιλιππίδης σε σχετικό άρθρο για την Ελλάδα, και η Κέρκυρα δεν  κινδυνεύει από τους τουρίστες. Κινδυνεύει από την επανάπαυση ότι οι τουρίστες ευθύνονται για τα προβλήματα που δεν κατάφερε η ίδια να λύσει.

ΕΛΙΝΑ ΛΑΣΚΑΡΙ