Κάτω Γαρούνας: Η μνήμη της ξενιτιάς- Κόκκινα μαντήλια στα παράθυρα.

Αυτό το δίστιχο από τον Κάτω Γαρούνα αποτυπώνει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο τη μετανάστευση μια συνθήκη, που ειδικά μετά τα χρόνια της κατοχής ξεκλήρισε το χωριό. 

Η φτώχεια, η έλλειψη εργασίας και η πείνα οδήγησαν πάρα πολλούς κατοίκους να εγκαταλείψουν τον τόπο τους και να ψάξουν μια καλύτερη τύχη, κυρίως στην Αυστραλία. 

Σύμφωνα με δημοσιεύματα και μαρτυρίες, ο Κάτω Γαρούνας συγκαταλέγεται στα χωριά της Κέρκυρας που βίωσαν πάρα πολύ έντονα αυτό το φαινόμενο. 

Όλα αυτά τα γνώριζα από τους δικούς μου και από τους παλαιότερους. Ήξερα πολύ καλά ότι οι περισσότερες οικογένειες στο χωριό αναγκάστηκαν να αποχωριστούν τους ανθρώπους τους.. και όχι απλά κάποιους μακρινούς συγγενείς. Γονείς αποχαιρετούσαν δύο, πέντε ακόμα και όλα τους τα παιδιά, που έφευγαν με το όνειρο μιας καλύτερης ζωής. 

Τα κατάφεραν τελικά;

Ναι, τα κατάφεραν! Πρόκοψαν και όσο μπόρεσαν βοήθησαν και τους δικούς τους, αλλά στην πραγματικότητα αποκόπηκαν από τον τόπο τους για ένα μέρος μακρινό και για ένα μέλλον αβέβαιο. 

Κάποιοι επέστρεψαν μόνιμα.

Κάποιοι άλλοι πέθαναν εκεί, χωρίς να γυρίσουν ποτέ πίσω.

Κάθε φορά που έφευγε ένας χωριανός, όλο το χωριό μαζευόταν κάτω από το σπίτι του και τραγουδούσε, σαν να τον αποχαιρετούσε για πάντα..

Οι οικογένειες κρεμούσαν κόκκινα μαντήλια στα παράθυρα, τα οποία στέκονταν εκεί, ξεθωριασμένα από τον χρόνο, μέχρι να σταλεί το πρώτο γράμμα: "Μάνα έφτασα, είμαι καλά ".

Πόσος πόνος, πόσος καημός..

Αυτή η εικόνα - να περιδιαβαίνει κάνεις τα καντούνια του χωριού βλέποντας παντού κόκκινα μαντήλια, που δεν σήμαιναν χαρά αλλά ξενιτιά- πάντα με συγκλονίζει. 

Κι όμως αυτό το χωριό επιβίωσε, άνθισε και συνεχίζει να τραγουδά..

Σπίνουλα Ευριδίκη