Πριν έλθουν οι μπουλντόζες

Η συζήτηση για τη μαρίνα δεν μπορεί να εξαντλείται στο δίλημμα «επένδυση ή όχι». Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η Κέρκυρα θα επιτρέψει να εφαρμοστεί μια σύμβαση που μεταβάλλει οριστικά το παραλιακό της μέτωπο, χωρίς προηγουμένως να έχει σχεδιάσει τις συνέπειες για την πόλη, την οικονομία και τις παραδοσιακές δραστηριότητες.

Η σύμβαση δεσμεύει τα συμβαλλόμενα μέρη. Δεν δεσμεύει, όμως, την τοπική κοινωνία να αποδεχθεί αδιαμαρτύρητα κάθε διοικητική πράξη που θα εκδοθεί για την εφαρμογή της. Αντίθετα, ζητείται η ευθύνη του Δήμου, της Περιφέρειας, του Τεχνικού Επιμελητηρίου, του Επιμελητηρίου, των επιστημονικών και επαγγελματικών φορέων να ανοίξουν θεσμικά τη συζήτηση. Με δημόσιες συνεδριάσεις, μελέτες, εναλλακτικές προτάσεις και σαφείς δεσμεύσεις για τη λειτουργική μετεγκατάσταση των καρνάγιων, το κυκλοφοριακό, το περιβάλλον και τη σχέση της νέας μαρίνας με τον αστικό ιστό.

Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι παραίτηση από το δικαίωμα της πόλης να συνδιαμορφώσει το μέλλον της.

Και αν η Πολιτεία επιλέξει να προχωρήσει παρακάμπτοντας τα εύλογα αυτά αιτήματα, υπάρχουν τα θεσμικά αντίβαρα. Οι διοικητικές προσφυγές και, εφόσον συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις, ακόμη και η προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας δεν αποτελούν πράξεις εχθρότητας απέναντι στην επένδυση. Αποτελούν εργαλεία προστασίας του δημόσιου συμφέροντος και πίεσης για να γίνει το έργο με όρους νομιμότητας, διαφάνειας και κοινωνικής συναίνεσης.

Η Κέρκυρα δεν έχει την πολυτέλεια να ξυπνήσει όταν οι μπουλντόζες θα έχουν ήδη πάρει μπροστά.