«10 χρόνια… μια στιγμή, ένα όνειρο, μια ζωή»: Η παράσταση της Σχολής Χορού Τώνιας Γκασιάλη, που συγκίνησε την Κέρκυρα

Η παράσταση ξεχώρισε για την αρτιότητα των χορογραφιών, τα προσεγμένα κοστούμια, τον προσεγμένο φωτιστικό σχεδιασμό και το υψηλό τεχνικό και καλλιτεχνικό επίπεδο των μαθητών, συνθέτοντας ένα ολοκληρωμένο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.

Η πραγματοποίηση της παράστασης αποτέλεσε μια μεγάλη πρόκληση, καθώς η έλλειψη διαθέσιμου θεατρικού χώρου οδήγησε στη δημιουργία ενός ειδικά διαμορφωμένου υπαίθριου θεάτρου, ικανού να υποστηρίξει μια παράσταση υψηλών απαιτήσεων.

Με αφορμή αυτή την ιδιαίτερη επετειακή βραδιά, συνομιλήσαμε με την ιδρύτρια και καλλιτεχνική διευθύντρια της Σχολής Χορού Τώνια Γκασιάλη και τη σκηνοθέτρια της παράστασης, Χριστίνα Σιμιτζή.

Τώνια Γκασιάλη

Δέκα χρόνια μετά την ίδρυση της σχολής, ποιο συναίσθημα κυριαρχεί όταν κοιτάζετε αυτή τη διαδρομή;

«Το πρώτο συναίσθημα είναι η βαθιά ευγνωμοσύνη. Για τα παιδιά που μεγάλωσαν μέσα στη σχολή, για τις οικογένειές τους που μας εμπιστεύτηκαν και για όλους όσοι έγιναν μέρος αυτής της διαδρομής. Κοιτάζοντας πίσω, σκέφτομαι κυρίως τους ανθρώπους, τις σχέσεις που χτίστηκαν και τα παιδιά που εξελίχθηκαν μέσα στη σχολή. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή αυτών των δέκα χρόνων.»

Η φετινή παράσταση πραγματοποιήθηκε σε έναν υπαίθριο χώρο, κάτω από ιδιαίτερα απαιτητικές συνθήκες. Πόσο δύσκολο ήταν να υλοποιηθεί;

«Ήταν ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσαμε μέχρι σήμερα. Θέλαμε να παρουσιάσουμε κάτι αντάξιο της δεκαετούς πορείας της σχολής.

Σε αυτή την προσπάθεια καθοριστική ήταν η συμβολή του Ανδρέα Τρύφωνα, ο οποίος, με τον εξοπλισμό, την εμπειρία και τις τεχνικές του γνώσεις, κατάφερε να μεταμορφώσει έναν υπαίθριο χώρο σε ένα πραγματικό θέατρο. Εξίσου σημαντική ήταν και η συνεργασία μας με τη σκηνοθέτρια Χριστίνα Σιμιτζή, η δημιουργική ματιά της οποίας έδωσε ενιαία ταυτότητα και βαθύ συναίσθημα σε όλη την παράσταση.»

Αν μπορούσατε να μιλήσετε στην Τώνια που ξεκινούσε αυτό το ταξίδι πριν από δέκα χρόνια, τι θα της λέγατε;

«Θα της έλεγα να μη φοβάται. Να έχει πίστη, να κάνει υπομονή και να συνεχίσει να πορεύεται με τις ίδιες αξίες, το ίδιο ήθος και τις ίδιες αρχές. Οι δυσκολίες θα έρθουν, όμως στο τέλος αυτό που μένει είναι οι άνθρωποι που πίστεψαν σε εσένα και τα παιδιά που μεγάλωσαν μέσα από αυτή τη διαδρομή. Αυτά δίνουν πραγματικό νόημα σε όλη την προσπάθεια.»

Χριστίνα Σιμιτζή

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στη δημιουργία μιας παράστασης αφιερωμένης στα δέκα χρόνια της σχολής;

«Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να χωρέσουμε δέκα χρόνια δημιουργίας σε μία μόνο παράσταση, χωρίς να νιώσουμε ότι αφήνουμε πίσω κάτι ουσιαστικό. Ταυτόχρονα, έπρεπε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες γέφυρες και μεταβάσεις, ώστε η αφήγηση να έχει συνοχή και συνέπεια και να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή.

Δεν ήθελα, όμως, η παράσταση να είναι μόνο μια αναδρομή στα δέκα χρόνια της σχολής. Ήθελα να είναι μια κατάθεση ψυχής. Πιστεύω ότι κάθε φορά που ανεβαίνεις στη σκηνή, δεν ανεβαίνεις απλώς για να διασκεδάσεις το κοινό. Ανεβαίνεις γιατί έχεις κάτι να επικοινωνήσεις, κάτι να μοιραστείς· μια σκέψη, ένα συναίσθημα ή έναν προβληματισμό που θεωρείς σημαντικό.»

Ποιο ήταν το βασικό συναίσθημα που θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;

«Δεν επιδιώκω ο θεατής να φύγει με ένα συγκεκριμένο συναίσθημα. Δεν πιστεύω ότι ο ρόλος μιας παράστασης είναι να υπαγορεύει τι πρέπει να νιώσει κανείς. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να γεννηθεί ένα αληθινό συναίσθημα, όποιο κι αν είναι αυτό. Συγκίνηση, χαρά, νοσταλγία, αμφιβολία… όλα έχουν αξία, αρκεί η παράσταση να έχει αγγίξει τον θεατή. Αν φύγει έχοντας νιώσει κάτι, έχοντας σκεφτεί, έχοντας συνδεθεί ουσιαστικά με αυτό που είδε, τότε πιστεύω ότι έχουμε πετύχει τον σκοπό μας. Και θεωρώ πως αυτή η παράσταση τον πέτυχε.»

Τι κρατάτε προσωπικά από αυτή τη συνεργασία και αυτή την παράσταση;

«Ευλογία.»