«Νεκροταφείο ή ζωντανή πόλη;» – Η συζήτηση για τη νύχτα στην Κέρκυρα παίρνει φωτιά

ΚΕΡΚΥΡΑ. Αν και οι απόψεις δεν μπορούν να συνοψιστούν, καθώς η γνώμη του καθενός αποτελεί μια ξεχωριστή προσέγγιση σε ένα κοινωνικό ζήτημα, η συζήτηση που αναπτύσσεται κάτω από το άρθρο του πανεπιστημιακού Γιώργου Ασωνίτη για τον θόρυβο στις πόλεις και την εμπειρία από τις δράσεις αντιμετώπισής του λειτουργεί ως ακτινογραφία του δημόσιου διαλόγου στην Παλιά Πόλη. Τα σχόλια κάτω από το άρθρο αποτυπώνουν μια βαθιά διχογνωμία για το τι είναι –και τι θέλει να γίνει– η Κέρκυρα. Η αντιπαράθεση ξεπερνά το ζήτημα της μουσικής και της ηχορύπανσης και αγγίζει την ταυτότητα του νησιού, το τουριστικό μοντέλο, την ποιότητα ζωής και τη σχέση μόνιμων κατοίκων, επαγγελματιών και επισκεπτών.

Μια πλευρά υποστηρίζει ότι οι περιορισμοί στη μουσική, ιδιαίτερα μετά την περίοδο της πανδημίας, «σκότωσαν» τη νυχτερινή ζωή της πόλης. Κάτοικοι και πρώην κάτοικοι περιγράφουν μια Κέρκυρα που παλαιότερα διέθετε μικρά μπαρ, ροκ στέκια, τζαζ χώρους και επιλογές διασκέδασης πέρα από τα εμπορικά ή λαϊκά πρότυπα. Υποστηρίζουν ότι το ιστορικό κέντρο ερημώνει νωρίς, ότι οι νεότερες ηλικίες και οι επισκέπτες άνω των 30 ετών δεν βρίσκουν πλέον χώρους για βραδινή έξοδο και ότι το νησί μετατρέπεται σε «νεκροταφείο» ή σε τόπο αποκλειστικά για τουρίστες σύντομης παραμονής. Κάποιοι συνδέουν την υποχώρηση της νυχτερινής ζωής με τη γενικότερη παρακμή της κοινωνικότητας και της καθημερινής ζωής στην πόλη.

Η αντίθετη άποψη επιμένει ότι η Κέρκυρα ποτέ δεν στηρίχθηκε στην ανεξέλεγκτη ένταση μέσα στην Παλιά Πόλη. Σχολιαστές θυμίζουν ότι ιστορικά τα νυχτερινά στέκια λειτουργούσαν με ηχομόνωση ή ότι η διασκέδαση μεταφερόταν εκτός ιστορικού κέντρου, κυρίως στο Εμπορικό. Υποστηρίζουν πως το πρόβλημα δεν είναι η μουσική αλλά η κατάχρηση: ηχεία προς τον δρόμο, καταστήματα που λειτουργούν πέρα από τις άδειές τους και υπέρβαση ορίων σε κατοικημένες περιοχές. Για αυτούς, η προστασία της ποιότητας ζωής και του μνημειακού χαρακτήρα της Παλιάς Πόλης δεν συνιστά εχθρότητα προς τη διασκέδαση αλλά στοιχειώδη κανόνα συνύπαρξης.

Ένα τρίτο ρεύμα μεταφέρει τη συζήτηση αλλού: όχι στη μουσική, αλλά στο μοντέλο ανάπτυξης. Σχολιαστές υποστηρίζουν ότι η Κέρκυρα αντιμετωπίζει σοβαρότερα προβλήματα — υποδομές, δρόμους, νερό, δημόσιες τουαλέτες, εποχικότητα, Airbnb, υπερτουρισμό — και θεωρούν πως η αντιπαράθεση για τα ντεσιμπέλ λειτουργεί ως αποπροσανατολισμός. Η ουσία, λένε, είναι αν το νησί θα συνεχίσει με λογική «ό,τι αρπάξουμε» ή θα επιδιώξει έναν βιώσιμο τουρισμό ποιότητας.

Μέσα στον οξύ τόνο, τις ειρωνείες και τις προσωπικές επιθέσεις, προκύπτει τελικά ένα κοινό ερώτημα: μπορεί η Κέρκυρα να συνδυάσει ζωντανή νυχτερινή ζωή, σεβασμό στους κατοίκους και πολιτιστική ταυτότητα ή καλείται να επιλέξει ανάμεσα στα δύο; Η δημόσια συζήτηση δείχνει ότι το νησί δεν έχει ακόμη απαντήσει.