Υπαρξιακά

Υπάρχουν στιγμές που η παρόρμηση αποκαλύπτει περισσότερα από όσα θα ήθελε κανείς να δείξει. Ίσως κάπως έτσι να φάνηκε και εδώ. Από τη μία, μια δημοσιογράφος έμπειρη και με αυτοπεποίθηση· από την άλλη, ένας αιρετός που, αν και εξίσου έμπειρος, μοιάζει να ταλαντεύεται ανάμεσα στην ανάγκη για προβολή και στη δυσπιστία απέναντί της.

Η προβολή ως πεδίο καθοσίωσης. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχεις — ούτε εσύ ούτε η δραστηριότητά σου. Δεν είναι αλήθεια· είναι ευκολία. Και συχνά μετατρέπεται σε δουλεία. Αποσπά από το πραγματικό, το μετρήσιμο, το συλλογικό, το δύσκολο, και γίνεται ένας χώρος όπου οι εκλεκτοί δοκιμάζονται — όχι πάντα για όσα είναι, αλλά για τις σχέσεις που διαθέτουν.

Είναι παράδοξο πώς κάποιος που έχει περάσει από τη δημοσιογραφία μπορεί, σε μια στιγμή έντασης, να υποτιμήσει την ίδια τη δύναμη της μαζικής επικοινωνίας. Σαν να λησμονείται ότι η εικόνα δεν είναι απλώς αντανάκλαση της πραγματικότητας, αλλά συχνά ένα δεύτερο επίπεδο ύπαρξης — ένα παράλληλο σύμπαν που αποκτά δικούς του όρους, δική του δυναμική, ακόμη και δική του εξουσία.

Ίσως το δύσκολο δεν είναι η παρουσία σε αυτό το επίπεδο, αλλά η επίγνωση της μετάβασης: το πότε περνά κανείς από την καθημερινότητα στην αναπαράστασή της. Και το ότι αυτή η μετάβαση δεν είναι ούτε αυτονόητη ούτε ισότιμη για όλους. Υπάρχουν κανόνες άρρητοι, φίλτρα αόρατα και μια επιλογή που σπάνια ανήκει στους πολλούς.

Και έπειτα, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εκεί όπου τα όρια μετακινούνται. Όπου η πρόσβαση διευρύνεται, αλλά μαζί της εκτίθεται και η ποιότητα του δημόσιου λόγου — ο τρόπος που συνομιλούμε, που αντιπαρατιθέμεθα, που στεκόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλον.

Στην προκειμένη περίπτωση, αν ο δήμαρχος είχε περιοριστεί σε ένα απλό «χρόνια πολλά», θα υπήρχε άραγε ζήτημα; Τι λέτε;