Ηπειρωτικός αγών, ελεγεία για τον ελληνικό Τύπο

Η αναστολή της έκδοσης μιας ιστορικής περιφερειακής εφημερίδας, όπως είναι ο Ηπειρωτικός Αγώνας, εκτός από το ενδιαφέρον που προκαλεί για τους φίλους μας και τους συνεργάτες του φύλλου, γεννά και θυμό.

Διότι, μπορεί η προσφορά του στην ενημέρωση και την επικοινωνία να συνεχιστεί στο διαδίκτυο, η έντυπη απουσία του όμως φτωχαίνει την εποποιία του ελληνικού επαρχιακού Τύπου, στην οποία ο Ηπειρωτικός Αγώνας υπήρξε πρωτοπόρος και σταθερός στυλοβάτης για έναν αιώνα.

Αυτό που έλειψε —και εξακολουθεί να λείπει— είναι η θεσμική υποστήριξη, ώστε το κεφάλαιο της μαχητικής δημοσιογραφίας και της εκπροσώπησης της ελληνικής περιφέρειας να διέλθει στη νέα τεχνολογική εποχή, μεταφέροντας ακέραια τη γνώση, το παλαιό καλό ήθος και την παρακαταθήκη του προς όφελος της υπόθεσης συνολικά.

Η προσπάθεια που ξεκίνησε με τα Μητρώα απέμεινε εκκρεμής. Περιορίστηκε ως απάντηση στην ύβρη της επώνυμης «λίστας», η οποία, επικαλούμενη την ενίσχυση, συκοφάντησε εντέλει την αξιοπρέπεια του Τύπου.

Ωστόσο, η συγκρότηση των Μητρώων, που διολίσθησε γρήγορα σε μια κούφια γραφειοκρατικοποίηση, ουδέποτε εξελίχθηκε σε πλαίσιο θεσμικής, τεχνολογικής και εκπαιδευτικής στήριξης των επιχειρήσεων του περιφερειακού Τύπου — αξιοκρατικά και σε συνεργασία με τους φορείς του, αποκρούοντας τις Σειρήνες της πελατειακής σχέσης και των κομματικών ή παραγοντικών ερεισμάτων. Δεν έγινε.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, η μάχη στο πεδίο της λεηλασίας της δημοσιογραφικής εργασίας από τις πλατφόρμες παρέμεινε μπλεγμένη στα εθνικά γραφειοκρατικά γρανάζια και στη γενικευμένη πολιτική υστέρηση, καταδικάζοντας την ανίσχυρη εργασία να σέρνεται, ανήμπορη να αποκομίσει την πρόσοδο της — η οποία, σε πλείστες περιπτώσεις, όπως και του Ηπειρωτικού Αγώνα, είναι ηρωική και άνιση.

Εν ολίγοις, το «τζάμπα» της δήθεν υποκατάστασης του δημοσιογραφικού λειτουργήματος από τα σόσιαλ μίντια και από τους ισχυρούς, που φιλοδωρούν την πηγή ενίοτε με μια απλή αναφορά, άνευ λοιπών στοιχείων, στραγγαλίζει ό,τι αντιστέκεται μικρό και περήφανο.

Το πολιτικό έλλειμμα είναι πρόδηλο, με συνέπεια το διοικητικό του ανάλογο και, εντέλει, τη φτώχεια που αναδεικνύεται «αντικειμενικά» ως προϊόν και αποτέλεσμα αυτής της αβελτηρίας. Δεν χάνεται μόνο η σύνδεση με τις μύχιες πλευρές της ελληνικής περιφέρειας· πλήττεται ταυτοχρόνως κατάκαρδα και ο ελληνικός λόγος. Αποκαθηλώνεται ένα οικοδόμημα αυτογνωσίας και —γιατί όχι— κοινωνικής συνοχής, το οποίο εγγυάται η παρουσία του τοπικού Τύπου, γειωμένου στο πατρώο έδαφος, στη γειτονιά, στον τόπο.

Οι άνθρωποι του Ηπειρωτικού Αγώνα δεν θα χαθούν· ούτε η οικογένεια Τζάλλα ούτε οι συνεργάτες του, κάθε εργασιακής σχέσης. Όμως εκατό χρόνια διαρκούς, συγκροτημένης παρουσίας στο επικοινωνιακό γίγνεσθαι μιας εμβληματικής περιοχής και πόλης, ενώ δεν εξανεμίζονται, υφίστανται πλήγμα: η αναστολή της χειροπιαστής υπόστασής τους δεν μπορεί να θεωρηθεί αντικειμενική εξέλιξη, αλλά συνιστά ήττα στο πεδίο για όλους μας — ακόμη και για εκείνους που δεν το παραδέχονται. Θα το βρούμε μπροστά μας.