Δημοτικό Θέατρο: Πολιτισμός χωρίς ανθρώπινο πρόσωπο;

Αναρωτιέμαι συχνά πώς θα είχε διαμορφωθεί το πολιτιστικό και κοινωνικό τοπίο της Κέρκυρας, εάν, απέναντι σε κάθε πρόβλημα που ανακύπτει, υπήρχε μια καθολική, συνειδητή και συλλογική στάση ευθύνης. Εάν η κερκυραϊκή κοινωνία, στο σύνολό της, αντιδρούσε ενιαία, με προτεραιότητα την ουσία και όχι την επιφάνεια.

Είναι εύλογο να διερωτηθεί κανείς: κατά τις Άγιες Ημέρες, πόσες συναυλίες διοργανώνονται; Και πόσες εξ αυτών συμπίπτουν χρονικά, συχνά την ίδια ημέρα; Το ερώτημα, ωστόσο, δεν αφορά την πληθώρα των εκδηλώσεων, αλλά τη στόχευσή τους. Διότι, ενώ θα ανέμενε κανείς η προσοχή να στραφεί στο ίδιο το πρόβλημα —και ιδίως στο πρόσφατο ατύχημα— η συζήτηση εξαντλείται, για ακόμη μία φορά, σε ζητήματα δευτερεύοντα, όπως η αλλαγή τοποθεσίας ή η διεξαγωγή μιας συναυλίας τη Μεγάλη Τετάρτη.

Τίθεται, λοιπόν, ένα ουσιώδες ερώτημα: υπήρξε έστω και μία συγκροτημένη πρωτοβουλία για την οικονομική και ψυχολογική στήριξη της οικογένειας; Υπήρξε δημόσιος λόγος που να αναδεικνύει την ανάγκη φροντίδας του παιδιού και των οικείων του; Ή μήπως και αυτή η διάσταση επισκιάστηκε από τη συνήθη αδράνεια;

Εάν, επί σειρά ετών, οι φορείς και οι συμμετέχοντες αρνούνταν να πραγματοποιήσουν εκδηλώσεις υπό τις δεδομένες, προβληματικές συνθήκες, και αντ’ αυτού επέμεναν σε δράσεις διεκδίκησης για την αποκατάσταση και αναβάθμιση των χώρων, είναι βέβαιο ότι σήμερα θα βρισκόμασταν ενώπιον μιας εντελώς διαφορετικής πραγματικότητας: ασφαλέστερες υποδομές, αξιοπρεπέστεροι χώροι και, τελικά, περισσότερες και ουσιαστικότερες πολιτιστικές δράσεις.

Αντιθέτως, παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε έναν φαύλο κύκλο αποπροσανατολισμού, όπου η προσοχή μετατίθεται από το μείζον στο έλασσον. Ακόμη και τώρα, αντί να επικεντρωνόμαστε στο πρόβλημα και στις αναγκαίες λύσεις, αναλωνόμαστε στη διοργάνωση μιας ακόμη συναυλίας.

Ίσως, τελικά, το ζητούμενο δεν είναι απλώς η αντίδραση, αλλά η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων. Διότι σε τέτοιες στιγμές, η κοινωνική ευθύνη επιβάλλει σαφή προσανατολισμό: πρώτα ο άνθρωπος — το παιδί και η οικογένειά του — και έπειτα όλα τα υπόλοιπα. Κάθε άλλη επιλογή συνιστά, αν μη τι άλλο, μια βαθιά ηθική αστοχία.

Φωτεινή Τζέκου