Το Γυμνάσιο Σκριπερού σε εργαστήριο πατριδογνωσίας

Οι μαθητές χωρίζονται σε τρεις ομάδες: Η πρώτη φτάνει στην Τροχαία για ενημέρωση σχετικά με την οδική ασφάλεια. Απόλυτη αναγκαιότητα να μπει ως μάθημα στο ωρολόγιο πρόγραμμα - σε μία χώρα που αυτοκτονούμε στην άσφαλτο. Μέχρι να συμβεί αυτό, ακούμε με ενδιαφέρον την παρουσίαση του Διοικητή κ. Κωνστάντη για τα τροχαία, τις αιτίες τους, την πρόληψή τους, αλλά και τη συμπεριφορά μας στους δρόμους ως οδηγοί ή πεζοί. Οι μαθητές συμμετέχουν, ρωτούν, λένε τη γνώμη τους.

Η δεύτερη ομάδα συγκεντρώνεται στο υπέροχο κτήριο της βιβλιοθήκης μέσα στο παλιό φρούριο. Εκεί ενημερώνεται από την κ. Δημητριάδη για το πρόγραμμα Natura 2000 της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την Κέρκυρα ως τμήμα του Ευρωπαϊκού Δικτύου, καθώς και για το εθνικό θαλάσσιο πάρκο Ιονίου. Γίνεται αναφορά, μεταξύ άλλων,  σε συγκεκριμένες περιοχές του νησιού, στα πουλιά και στα θηλαστικά που υπάρχουν στους υδροβιότοπους του βορρά και του νότου. 

Η τρίτη ομάδα περιηγείται στην πόλη σε έναν ιστορικό περίπατο με ξεναγό τον κ. Μουρατίδη που μας μεταφέρει σε μία Κέρκυρα που λίγο γνωρίζουμε: Αυτή των Μικρασιατών και Πόντιων προσφύγων που έφτασαν εδώ το 1922. Στάσεις σε συγκεκριμένα σημεία – κομβικά της εγκατάστασής τους- διανθισμένα με προσωπικές μαρτυρίες προσφύγων όπως τις κατέγραψε ο κ. Μουρατίδης στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Η ομάδα μας μπαίνει σε κτήρια, κυκλοφορεί στην πόλη, σε καντούνια, πλατείες και φρούρια.  Ακούει τις απίστευτες δυσκολίες που βίωσαν οι άνθρωποι που ξεριζώθηκαν και έψαχναν μια νέα αρχή. «Δείτε τα ανθισμένα δένδρα!», λέει ένας από εμάς καθώς πάμε σε κάποιο άλλο τοπόσημο - και έχει κάτι το ποιητικό αυτή η μικρή υπενθύμιση της ζωής. Χαμογελούμε. Και οι αφηγήσεις συνεχίζονται… 

…αυτές που μου θύμισαν τις ηλικιωμένες που μιλούσαν μεταξύ τους και τουρκικά στα περβάζια των σπιτιών τους στη Β. Ελλάδα τη δεκαετία του 80. Τη γιαγιά που ήθελε να της διαβάζουμε τα καλοκαίρια τη «Λωξάντρα», όχι γιατί δεν ήξερε να διαβάζει, αλλά γιατί προτιμούσε να το ακούει-  και μετά έλεγε ιστορίες «από την πατρίδα».  Τους τελευταίους ηλικιωμένους που είχαν επώδυνες μνήμες από την παιδική τους ηλικία, αλλά  επιδιώκαμε να μην ξεχαστούν οι ιστορίες τους- κι έτσι, μας έδιναν συνεντεύξεις για το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Οι μαθητές άκουσαν με ενδιαφέρον την αντιμετώπιση (θετική και αρνητική) που είχαν οι πρόσφυγες από τους Κερκυραίους μέσα από τις μαρτυρίες που μας άφησαν. Και κάπως έτσι, νιώσαμε πόσο μπορείς να μεταμορφώσεις τη ζωή κάποιου όταν του συμπεριφερθείς με καλοσύνη.   

Ευχαριστούμε πολύ τον κ. Κωνστάντη, την κ. Δημητριάδη και τον κ. Μουρατίδη για το χρόνο που μας αφιέρωσαν. Η συμβολή τους σήμερα, όπως και η δική μας, των εκπαιδευτικών, καθημερινά, μοιάζει λίγο με των ηθοποιών, οι οποίοι, σε κάθε παράσταση που δίνουν, στοχεύουν στο να επιδράσουν έστω σε έναν μόνο θεατή: Να τον προβληματίσουν, να τον συγκινήσουν, γιατί όχι και να τον εμπνεύσουν. 

Νομίζω ότι δεν ήταν μόνο ένας ο μαθητής που σήμερα χάρηκε την εμπειρία.  

Ε.Π.