Αποχαιρετισμός της Μαίρης Κωσταγιόλα

ΚΕΡΚΥΡΑ. Ο στίχος αυτός μού ήρθε στο νου όταν πληροφορήθηκα την εκδημία της Μαίρης Κωσταγιόλα.

Σχεδόν ταυτόχρονα πέρασαν απ’ τα μάτια μου αμέτρητες σκηνές, όταν μου ανακοίνωνε μαζί με τον σύζυγό της Τώνη  Κωσταγιόλα την πρόθεσή τους να εκδώσουν μία καινούρια εφημερίδα.

Τότε δεν υπήρχαν τα τεχνολογικά μέσα που υπάρχουν σήμερα και παρά τη σχετική πρόοδο που είχε συντελεστεί, η έκδοση μιας τοπικής εφημερίδας απαιτούσε πολύ κόπο, αφοσίωση και πάθος. Όταν βγήκε τελικά το πρώτο φύλλο της εφημερίδας, όλα είχαν πάρει το δρόμο τους.

Θυμάμαι τη Μαίρη να ξεκαρδίζεται στα γέλια με όσα θεωρούσαμε τότε «σημαντικά»: Πρόσωπα, κοινωνικά γεγονότα, πολιτικά ζητήματα όλα στοιβαγμένα στους αργόσυρτους ρυθμούς της ελληνικής επαρχίας, ήταν φυσικό να φωτίζονται με την παιχνιδιάρικη διάθεση της ,όχι για να προκαλεί αλλά για να πάρει άλλες διαστάσεις η πραγματικότητα.

Γελούσε με τη σοβαροφάνεια, με το δήθεν «ανυπέρβλητο» και «τα πολύ δύσκολα»…

Η ίδια έτρεχε γρήγορα. Και πώς άλλωστε να μην τρέχει έχοντας μεγαλώσει στην Αθήνα και θητεύσει δίπλα στο δημοσιογράφο και διευθυντή ιστορικών εφημερίδων Χρήστο Πασαλάρη.

Χαριτωμένος άνθρωπος η Μαίρη καθώς ήταν, θα πρέπει να γνώρισε και ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών.

Μια φορά θυμάμαι, μού χάρισε ένα βιβλίο. Ήταν μια μετάφραση ξένων ποιητών, του Γιάννη Ρίτσου. Πήρα το βιβλίο, ευχαρίστησα κι έφυγα. Όταν, στο σπίτι μου, άνοιξα τις πρώτες σελίδες, ανακάλυψα ότι είχε ιδιόγραφη αφιέρωση του Γιάννη Ρίτσου στον Γ. Σαββίδη.

Η αλήθεια ήταν πως αγαπούσε την τέχνη και ήθελε να υπάρχουν στην εφημερίδα στήλες για το θέατρο, τον κινηματογράφο, την ποίηση, τη ζωγραφική, τη χαρακτική, τη μουσική.

Ώρες ατέλειωτες συζητούσε με τους συνεργάτες της εφημερίδας και πάντοτε σχεδόν, καταλήγαμε να γελάμε.

Η Μαίρη, ακουμπούσε στην αγάπη του Τώνη και μεγάλωναν μαζί τα δύο παιδιά τους τον Πέτρο και τον Δημήτρη. Στήριζε κι ένα μαγαζί τα καλοκαίρια.

Τώρα, η μία πραγματικότητα είναι το άφευκτο. Η άλλη είναι ότι η ψυχή της ταξιδεύει δίπλα στον αγαπημένο της, στην αγκαλιά του Θεού. Και μάλλον θα γελάνε μαζί.

Καλό ταξίδι.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΥΔΗΣ