Η ηθική του Καποδίστρια κι εμείς

Ποτέ δεν είναι κακή η πολιτική αντιπαράθεση, ακόμα κι αν είναι εμφύλια. Αρκεί να ξεδιπλώνεται στο φως της δημοσιότητας. Η έκφραση διαφορετικών προσεγγίσεων όταν δεν προέρχεται από τις εξαιρετικά διακριτές κοινωνικές αφετηρίες, μπορεί να είναι το αποτέλεσμα της προβολής μέσα από ιδεολογικό πρίσμα. Εκεί που το πράγμα γίνεται στενάχωρο είναι όταν η αντιπαράθεση γίνεται προσωπική, θίγοντας ζητήματα ηθικής συμπεριφοράς. Κι αυτό από καθέδρας κι έτσι, δίχως φειδώ και τεκμηρίωση.Τότε πρόκειται για δηλητηρίαση του δημόσιου λόγου κι από μια τέτοια κατάσταση δεν έχει κάποιος κάτι καλό να περιμένει. Παρά μόνον ίσως τη βεντέτα, προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού αλλά με αρνητικό, το πολιτικό πρόσημο.Έτσι εξελίχτηκε και η πρόσφατη περίπτωση ανάμεσα σε δημοτικούς συμβούλους, άλλοτε και τώρα, της πλειοψηφίας. Ανάμεσα σε θεσμικούς παράγοντες της διοίκησης και του συνδικαλισμού!Δεν περιμέναμε κάποια σφιχτή οργάνωση στους δημοτικούς συνδυασμούς ούτε στου Νικολούζου. Δεν είναι ο χαρακτήρας της συγκρότησής τους τέτοιος ούτε χρειάζεται νάναι. Όμως να, να μέμφονται αλλήλους σε δημόσια θέα και από τα media, για ιδιοτελείς και προσωπικές επιδιώξεις, που μπήκαν στη ζυγαριά των πολιτικών επιλογών, δεν περιποιεί τιμή στους ίδιους, τον συνδυασμό, την παράταξη και το κόμμα τους. Επιτείνει την αίσθηση της παρακμής στην ελληνική και τοπική, πολιτική σκηνή, την ώρα που το ζητούμενο είναι ακριβώς το αντίθετο.Κι έτσι δεν κρίνεται τυχαίο ότι έγινε αυτές τις μέρες viral σε τοπικούς λογαριασμούς, κοινωνικής δικτύωσης, η γνωστή άρνηση του Καποδίστρια να εισπράξει την αμοιβή του ως Κυβερνήτης λόγω της δεινής οικονομικής κατάστασης του νεαρού τότε κράτους! Που μεγάλωσε και μυαλό δεν έβαλε, λίγα μόλις χρόνια από την επέτειο των 200 ετών της εθνικής παλιγενεσίας...