Οργίλες πολιτικές

Όλα δείχνουν ότι έχει γίνει πάγια και αδιαμφισβήτητη πρακτική το να προχωράει η πολιτική ζωή της χώραςμέσα από οργίλες, άκαμπτεςκαι κακόπιστες αντιπαραθέσεις. Τέτοιες είναι οι αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση, οι αντιπαραθέσεις στην Τοπική Αυτοδιοίκηση αλλά και στα σωματεία. Στην ίδια γραμμήκινούνται όλοι και φροντίζουν να προσαρμόζουντη συγκεκριμένη πρακτικήστον χώρο τους. Για παράδειγμα, οι περισσότεροι δημοσιογράφοι θεωρούν ότι αποστολή τους είναι ναπροσπαθούν ανελέητα να εκθέτουν και να αποδομούν τον συνεντευξιαζόμενο,αντί να αναδεικνύουν τη θετική πλευρά των προτάσεων του.Είναι άραγε αυτός ο μόνος δρόμος για να προχωρήσει η ζωή του τόπου; Υπάρχει τρόπος να συνυπάρχουν κοινωνικές ομάδες με αντικρουόμενα συμφέροντα χωρίς να υπονομεύει ο ένας τον άλλο; Μπορεί να ωφελούνται και οι δύο ταυτόχρονα ή είναι αναγκαία και απαραίτητη συνθήκη ο ένας να ωφελείται μόνον σε βάρος του άλλου;Επιτυχημένα παραδείγματαΣτον κόσμουπάρχουν επιτυχημένα παραδείγματα που δείχνουν ότι η λειτουργία του κράτους και η συνύπαρξη εργοδοτών και εργαζομένων μπορεί να γίνει και διαφορετικά. Ότι δεν είναι μονόδρομος ο λυσσαλέος πόλεμος αντιπαράθεσης με στυλωμένα πόδια που έχουμε υιοθετήσει στην Ελλάδα. Τέτοιο παράδειγμα είναι η Σιγκαπούρη, που υπό τον LeeKuanYew ( σοσιαλιστή ηγέτη που πέθανε πέρυσι) κατάφερε από τριτοκοσμική χώρα το 1963 να γίνει μέσα σε πολύ λίγα χρόνια μια από τα πλουσιότερες, ασφαλέστερες και υγιέστερες χώρες στον κόσμο: Χωρίς ανεργία, με εξαιρετικό σύστημα υγείας, εκπαίδευσης και δικαιοσύνης. Οι υπηρεσίες αυτές έχουν επανειλημμένα βαθμολογηθεί σαν κορυφαίες από διεθνείς οργανισμούς αξιολόγησης.Ο άλλος τρόπος.Η κεντρική ιδέα της πολιτικής που επιδιώκεται στη Σιγκαπούρηείναι να ταυτίζονται τα συμφέροντα του κόσμου με την καλή λειτουργία του κράτους/βιομηχανιών/εταιρειών κατά τρόπο άμεσα ορατό και απτό, ώστε αυτό να λειτουργεί σαν θετικό κίνητρο. Παράδειγμα: Κάθε ασφαλισμένος καταθέτει κάθε μήνα τα ασφάλιστρά του σε ένα δικό τουπροσωπικό αποταμιευτικό-ασφαλιστικό λογαριασμό τον οποίο διαχειρίζεται ο ίδιος με την εποπτεία του κράτους. Όταν συμπληρώσει το απαιτούμενο ποσό, συνταξιοδοτείται. Είναι μια σύμβαση με το κράτος που δεν μπορεί να αθετηθεί, γιατί είναι μια επώνυμη τραπεζική συναλλαγή. Δεν μπορεί να συμβεί δηλαδή αυτό που γίνεται στην Ελλάδα , όπου οι ασφαλιστικές καταθέσειςχάνονται μέσα στα έσοδα του κράτους, παύουν να είναι προσωπικές και έτσι μπορούν να περικόπτονται οι συντάξεις που απορρέουν από αυτές αυθαίρετακαι εκ των υστέρων. Ούτε και κάποιοι απολαμβάνουν σύνταξη αν δεν έχουν χτίσει το δικαίωμα αυτό γεμίζοντας το λογαριασμό τους, εκτός από πολύ μεμονωμένες περιπτώσεις απόλυτης αναπηρίας. Με τον τρόπο αυτόν, ο ασφαλισμένος αναγκαστικά φροντίζει να αποδίδονται οι εισφορές για την ασφάλισή του, αφού αλλιώς δεν παίρνει σύνταξη. Παράλληλαέχει δικαίωμα και μάλιστα προτρέπεται να επενδύσει μέρος από τον ασφαλιστικό λογαριασμό του σε μετοχές εταιρειών εγγυημένων από το κράτος (συγκοινωνίες, ηλεκτρισμό, ύδρευση κτλ που όμως δεν είναι κρατικές). Αποτέλεσμα είναι πχ οι συγκοινωνίες στη Σιγκαπούρη να ανήκουν κατά 90% στους κατοίκους. Αυτό σημαίνει ότι κανένας δεν επιθυμεί να μειωθεί το εισιτήριο αν αυτό θα βλάψει την εταιρεία, κανένας δεν αφήνει να γίνονται καταχρηστικοί διορισμοί, να υπάρχει ανοχή σε ομάδεςτζαμπατζήδων, δεν θέλει να βλέπει τεμπέληδες υπαλλήλους, κακοδιοίκηση ή σπατάλες που οδηγούν σε ελλείμματα και επιδοτήσεις που θα αφαιρεθούν από τα έσοδα, γιατί αυτό σημαίνει μειωμένο μέρισμα. Η κοινωνία κυνηγά και ελέγχει άμεσα τη διοίκηση και αντλεί αυτό το δικαίωμα γιατί είναι ο κύριος μέτοχος των κοινωφελών εταιριών.Άλλο παράδειγμα που ισχύει και στην Ιαπωνία: Οι βασικοί μισθοί είναι χαμηλοί , αλλά υπάρχουν πολλά bonusπου προκύπτουν από την κερδοφορία της επιχείρησης. Αυτά είναι που δίνουν τον τελικό υψηλότατο μισθό. Τα σωματεία των εργαζομένων ελέγχουν την διοίκηση για την ορθή διαχείριση ώστε να υπάρχει κερδοφορία και άρα μεγαλύτερο μέρισμα για τον καθένα. Ελέγχουν τη σωστή διανομή των κερδών αλλά έχουν λόγο και για τις συνθήκες εργασίας. Όλοι ενδιαφέρονται να πάει καλά η εταιρεία. Όταν η επιχείρηση δεν πηγαίνει καλά, όλοι χάνουν: Μέτοχοι, διοίκηση και εργαζόμενοι. Αυτό όμως επιτρέπει στην εταιρεία σε δύσκολες εποχές να επιβιώνει χωρίς να χρεοκοπεί, χωρίς να χρωστάει, χωρίς να κάνει απολύσεις. Μειώνει αναλογικά τις απολαβές όλων, όπως είναι λογικό.Συνδικάτα με δημιουργικό ρόλοΤα συνδικάτα ενδιαφέρονται κατά πόσο έχουν επαρκή σπίτια τα μέλη τους και αν τα παιδιά τους τα καταφέρνουν στις σπουδές τους. Οι αποφάσεις στα συνδικάτα λαμβάνονται δημοκρατικά, με την προϋπόθεση - υπάρχει σχετικός νόμος - κατά την ψηφοφορία νασυγκεντρώνεται η απόλυτη πλειοψηφίαόλων των μελών του σωματείου ( όχι μόνον όσων παραβρέθηκαν στη συνέλευση). Αποτρέπεται δηλαδή η πονηρήαντιδημοκρατική μέθοδος που συμβαίνει στον τόπο μας, κατά την οποία μικρές μειοψηφίες συνδικαλιστών και εργατοπατέρων αποφασίζουν για όλους τους άλλους.Αυτός ο δρόμος ανάπτυξης στην Ελλάδα δυστυχώς δεν εκπροσωπείται από κανέναν πολιτικό φορέα, αφού όλοι δείχνουν ότι ακολουθούν τον ένα και μοναδικό τρόπο : Πόλεμο, υπονόμευση και κατά κανόνα μεγάλη κακοπιστία .Όμως όπως τα συγκρουόμενα συμφέροντα όμορων κρατών δεν συνεπάγονται συνεχή πόλεμο, έτσι και τα συγκρουόμενα συμφέροντα μέσα σε ένα κράτος δεν συνεπάγονται συνεχή πόλεμο.Στενοκεφαλιές εναντίον απερισκεψιώνΗ στενοκέφαλη αριστερά θεωρεί ότι η “πάλη των τάξεων ” δεν επιτρέπει τίποτα άλλο εκτός από συνεχή διαμάχη με οργισμένες, κακόπιστες αντιπαραθέσεις, υπονόμευση και αδιαφορία για την βιωσιμότητα της “καπιταλιστικής επιχείρησης, που κατά την άποψή της αρέσκεται στο να “πίνει το αίμα” των εργαζομένων. Η απερίσκεπτη δεξιά από την άλλη, θεωρεί ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να επιβιώσει από τέτοιον πόλεμο παρά με τεχνικές διαφθοράς της ηγεσίας των συνδικάτων, με παραπλανητικές υποσχέσεις και πελατειακές συμπεριφορές προς τους εκλογείς. Όλοι τους θεωρούν ότι ο συνεχής κλεφτοπόλεμος είναι μονόδρομος. Όμως δεν είναι !