Τα υπέρ, τα κατά και το μήνυμα του 2ου συνεδρίου κερκυραϊκού τουρισμού-αειforum

Όταν ξεκίναγε το Σάββατο το πρωί στην Ιόνια Ακαδημία με τον δήμαρχο στο βήμα, απέναντι σ' ένα ισχνό ακροατήριο και την συντριπτική πλειονότητα των εκπροσώπων της κερκυραϊκής Διοίκησης απούσα, τίποτα δεν προϊδέαζε για την γόνιμη συνέχεια. Η προσέλευση αυξανόταν και η αίθουσα γέμιζε ενώ στο βήμα ανέβαιναν καταρτισμένοι και με πάθος για το αντικείμενο τους εισηγητές, που έβαζαν φωτιά στην σκέψη και τον προβληματισμό. 

Τι κι αν δεν κατόρθωσε να βρει τον δρόμο για την Κέρκυρα ένας εκπρόσωπος του υπουργείου Τουρισμού, να πει για τις προτεραιότητες και την επιφυλασσόμενη διαχείριση στο πλαίσιο της οικονομίας διαμοιρασμού; Ανέλαβαν ειδικοί επιστήμονες και επιχειρηματίες να περιγράψουν το καθεστώς, να προβλέψουν και κυρίως να συνδέσουν την εφαρμογή με την ολοένα και διευρυνόμενη τεχνολογική βάση και τις δυνατότητες που δημιουργεί για την οικονομική συμπεριφορά. Αν υπήρξε συμπέρασμα; Αυτή η κβαντική εξάπλωση του νέου τεχνολογικού ήθους, ας πούμε και στο πεδίο της κερκυραϊκής τουριστικής οικονομίας, αφ' ενός αποκαλύπτει την ακόμα μεγαλύτερη χωρητικότητα της σε δράσεις και προσδοκίες απόδοσης αφ' ετέρου καλεί στην εφαρμογή κανόνων, που να την αφορούν για να προστατεύουν τόσο την αγορά όσο και την κοινωνική συνοχή από την εγγενή αυθαιρεσία που εμπεριέχεται σ' αυτήν.
Θα πίστευε κανείς ότι τέτοιες απαντήσεις θα δίνονταν βροχή στις απανωτές απογευματινές συνεδρίες για τη φέρουσα ικανότητα της τουριστικής Κέρκυρας. Μπορεί η εισήγηση εκ μέρους των τοπικών τουριστικών πρακτόρων να έθεσε τις βάσεις για την αρχικώς αποτύπωση της και οι μεστές πληροφοριών παρεμβάσεις της Αστυνομίας και του Νοσοκομείου να ανέδειξαν ανάγλυφα την έννοια της εποχικής επιβάρυνσης όμως η όλη συζήτηση δεν μπόρεσε να υπερβεί το επίπεδο των επισημάνσεων. Κι αυτό οφείλεται στην πείσμωνα άρνηση των ανθρώπων της τοπικής Διοίκησης να αναλάβουν, έστω και στο πλαίσιο ενός συνεδρίου, την ευθύνη που τους αναλογεί. Πολύ περισσότερο να αναμετρηθούν με την υποχρέωση να εποπτεύουν την εφαρμογή συμβατικών υποχρεώσεων δράσεων, που εκχωρούνται η μια μετά την άλλη στην ιδιωτική επιχειρηματικότητα, από το αεροδρόμιο και την κρουαζιέρα μέχρι τα σκουπίδια. Συνήθως αυτές οι καταστάσεις αντιμετωπίζονται με ρυθμικές κατάρες σε αγωνιστικούς περιπάτους από την πλατεία Σαρόκου ίσαμε το Λιστόν, συνδρομή στην αναγκαία ωρίμανση του υποκειμενικού παράγοντα. Στο μεταξύ βεβαίως και η κρατούσα Διοίκηση υπολείπεται εκκωφαντικά του αναγκαίου.
Τόσο η κυριακάτικη συνεδρία για την τεχνολογική έξαρση και προσδοκία όσο και η αναγωγή της στην επιχειρηματική δραστηριότητα με παράδειγμα τις νέες ιδιωτικές επενδύσεις στο νησί, επέτειναν, καθιστώντας αναντίρρητη, τη διαπίστωση για την ανεκμετάλλευτη χωρητικότητα της κερκυραϊκής, τουριστικής, οικονομικής σφαίρας. Αυτή που κάνει τους επενδυτές να επιβεβαιώνονται για τις επιλογές τους και το Ιόνιο Πανεπιστήμιο για τους ερευνητικούς και εκπαιδευτικούς προσανατολισμούς του στην πληροφορική.
Στον προβληματισμό συνέβαλαν ιδιαίτερα η Χέδερ Σκίνερ, που παρουσίασε την αξιολόγηση των προβλημάτων του κερκυραϊκού τουρισμού, όπως ιεραρχήθηκαν στο τελευταίο συμπόσιο εδώ, του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, ο Αλμπέρτο Κοτρόνα του Δικτύου Μάρκο Πόλο με τις συγκριτικές αναφορές του σε άλλους δημοφιλείς, μεσογειακούς προορισμούς, ο Λύσανδρος Τσιλίδης, πρόεδρος του Fedhatta που ήλθε για να ολοκληρώσει την Επικράτεια των τουριστικών πρακτόρων με την άρση του σχίσματος με τους Κερκυραίους συναδέλφους του, η Corfuland κα.
Η δημιουργική συνάντηση Δήμου και Πανεπιστημίου, οργανωτικός πυρήνας του συνεδρίου, αποδίδει με τα πιο μοντέρνα χρώματα την ταυτότητα της Κέρκυρας στα πεδία της έρευνας και της προσδοκώμενης διοίκησης. Η μετατροπή του συνεδρίου για τον κερκυραϊκό τουρισμό αειforum σε ετήσιο θεσμό διευρυνόμενο σε έκταση και βάθος θα συμπληρώσει τη θεσμική της ιδιοσυστασία.
Το συμπέρασμα των συμπερασμάτων, που διατυπώθηκε από πολλούς και για μια ακόμα φορά, είναι η αναγκαιότητα συγκρότησης κερκυραϊκού Επιτελείου, αυτό που περιγράφεται ως Οργανισμός Διαχείρισης Προορισμού (DMO). Η αναγκαιότητα δηλ. να τελειώσουμε με τις προσωπικές, κάποτε και ιδιοτελείς, πολιτικές και να τις αντικαταστήσουμε με την συλλογική οργάνωση των κερκυραϊκών Φορέων, δημόσιων και ιδιωτικών. Οργάνωση που αποκτά μεγαλύτερη αξία αυτήν την περίοδο που δημόσιες υποδομές και δυνάμει πόροι εκχωρούνται, γεγονός που απαιτεί τουλάχιστον αυξημένη εποπτεία αντί της λευκής επιταγής. Ο αντιδήμαρχος Τουρισμού, εισηγήθηκε κάτι τέτοιο να γίνει μέσω της Ολοκληρωμένης Χωρικής Επένδυσης (ΟΧΕ). Όμως το εγχείρημα είναι περισσότερο πολιτικό παρά τεχνικής φύσης, ιδιαιτέρως τώρα, που δημόσιες και ιδιωτικές δομές τουρισμού επιμένουν αθηνοκεντρικά με κατά τόπους «πρεσβείες» κυρίως για την συγκέντρωση ακόμα και των διατιθέμενων περιφερειακών πόρων. Η μετακίνηση έστω και κατά τι, του σημείου εφαρμογής της πολιτικής και της διοίκησης από το Κέντρο στην περιφέρεια, συνιστά προοδευτική προσδοκία, κοινό τόπο όλων των πολιτικών επιδιώξεων αλλαγής του σκηνικού.