Η κρίση τελείωσε!

Η βαθιά κοινωνική διαίρεση, η αναίρεση κεκτημένων, εν ολίγοις η σαρωτική νίκη επί της εργασίας, υπήρξαν οι επιδιώξεις και τα αποτελέσματα των όρων των δανειακών συμβάσεων, του psi, της διευθέτησης του χρέους και των επιτοκίων όλα αυτά τα χρόνια. Κι ενώ δεν έχει νόημα να συνεχίσει να αναφέρεται κανείς πεισματικά στην κρίση, αποδεικνύεται καθημερινώς ότι δεν πρόκειται να επανέλθουμε στην προτέρα κατάσταση. Τουλάχιστον όχι οι ζώσες γενεές. Κάτι που αποτέλεσε την πεμπτουσία της προσδοκίας της κακομαθημένης μικροαστικής επιδίωξης ως την κατάσταση που θα σήμαινε εντέλει την υπέρβαση της κρίσης. 

Οι παρατηρήσεις αυτές γίνονται όχι από σχολαστικότητα για την ακρίβεια των διατυπώσεων όσο ως αναγκαιότητα για την αλλαγή της ατζέντας των εναντιούμενων σ' αυτές τις διευθετήσεις. Κυρίως ως αντίθεση στην κεντρική τους ιδέα, τον πολιτισμό και την στρατηγική τους. 
Δυστυχώς το ανήμπορο, όπως αποδείχθηκε, κίνημα δεν μπόρεσε να υπερβεί την συνθηματολογία «όχι τόνα, όχι τάλλο» κι έτσι εξέπεσε αρχικώς σε ακτιβιστικές πρωτοτυπίες προς άγραν της προσοχής του φιλοθεάμονος κοινού εδώ και στο εξωτερικό. Και στην πιο στενή και ρηχή εκδοχή του διολίσθησε σε αναφορές για την ηθική των κυβερνώντων άλλοτε κατά κυριολεξία άλλοτε μεταφορικά και καθ' υπερβολή, ενισχύοντας αντικειμενικά έτσι τη δεξιά ρητορική του ρεβανσισμού, με κάθε τρόπο. 
Ίσως δεν έχει πια νόημα να επαναλαμβάνονται ξανά τα ίδια και τα ίδια, εκτός από μια επισήμανση. Δίχως να καταργείται η αξία του επί τόπου, η διεθνής διάσταση της υπεράσπισης της υπόθεσης της εργασίας, προβάλει εδώ και καιρό τώρα, ως αναπότρεπτη αναγκαιότητα. Ικανή να αποκαταστήσει το ηθικό πλεονέκτημα στο πεδίο του ουμανισμού και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αν όχι να απεμπλακεί εντούτοις να χρησιμοποιήσει προς όφελος της δικής της στρατηγικής επιδίωξης όλες αυτές τις γεωπολιτικές εκφάνσεις του παγκόσμιου ανταγωνισμού. Δηλ. όλα αυτά επί τη βάσει των οποίων επιχειρείται η νέα διαίρεση (σ.σ. νέα γεωγραφία), που τεκμηριώνεται δήθεν με αρχαίους θρύλους και προπατορικά πλεονεκτήματα έναντι των «άλλων»! 
Για να ξαναβρεί το απελευθερωτικό κίνημα τον δρόμο του πρέπει να αδράξει τον μίτο από 'κει ακριβώς που τον άφησε.