Τα σκουπίδια τείνοντα προς το άπειρο δεν αποτελούν το όριο της αθλιότητας

Στο κείμενο αυτό δεν θα επιχειρηθεί η τεκμηρίωση των παραπάνω με έστω και τηλεγραφική αναφορά και απαρίθμηση των εμπράγματων τεκμηρίων, όπως π.χ. πνίξιμο στα σκουπίδια στο κατακαλόκαιρο του 2018, καθημερινή κατάρρευση ιστορικών και μνημειακών κτισμάτων της πόλης, αθλιότητα της καθαριότητας, ακαταλληλότητα νερού κ.λ.π. Όλα αυτά μπορούν να περιγραφούν σε ξεχωριστά κείμενα -ένα για το καθένα- γιατί η ιστορία και μόνο της απαξίωσής τους είναι πρώτα και πάνω απ’ όλα τεκμήριο της συνολικής απαξίωσης του τόπου, πίσω και πέρα από βιτρίνες νεοπλουτίστικης γκλαμουριάς… 

Πάντως, τίποτε από τα διαδραματιζόμενα δεν συνιστά έκπληξη. Ανήκουμε στους «προνομοιούχους» (και είναι αρκετοί) που βιώσανε στο πετσί τους …προσωπικά ήθη, ιδεολογική συνέπεια, πολιτική ευθύτητα, σταθερότητα και ικανότητα, που δεν θα αποτελούσαν εγγύηση επιτυχίας για  εχέφρονες, προοδευτικούς και κηρύσσοντες ριζοσπαστικές ρήξεις με το παρελθόν πολίτες… Γι’ αυτό και θυμίσαμε σε αρμόδιους και άλλους «ανενημέρωτους» ενδιαφερόμενους, πρόσωπα και καταστάσεις, σχετιζόμενες με βασικές επιλογές, όταν οι απόντες επανέκαμπταν έχοντας πονηρά διαγνώσει τον ούριο άνεμο, που θα άνοιγε και τα δικά τους πανιά… Η «προνομοιακότητά» μας να γνωρίζουμε ήταν και υποχρέωση να πληροφορήσουμε… Και το εκάναμε αρκούντως… Προφορικά και γραπτά… Πολλοί από τους ενημερωθέντες -αρκετοί συμμετείχαν και σε αρμόδια όργανα-  δεν αμφισβήτησαν τα τεκμήρια (πως θα μπορούσαν άλλωστε…) αλλά μας …αποστόμωναν με …την υπεραισιόδοξη προδιάθεσή τους για υπερβάσεις του παρελθόντος, για μία νέα πορεία προς τα μπρος και με άλλα σχετικά φληναφήματα- άλλοθι της υποκριτικά, σεμνότυφα και ατελέστατα καλυπτόμενης μικρο- και μωρο-φιλοδοξίας τους… Βλέποντας λοιπόν σήμερα διάφορες… μωρές παρθένες να διαρηγνύουν τα ιμάτια τους με κατάρες και οιμωγές εναντίον αυτών που ενθέρμως και παντοιοτρόπως εστήριξαν, μόνον αποστροφή για το ήθος των καταγγελλόντων, μπορούν να προκαλέσουν και πάλι βέβαια χωρίς έκπληξη… Είναι πασίγνωστο, πως τα ποντίκια πρώτα εγκαταλείπουν τα αμπάρια του πλοίου κατά το ναυάγιο… 

Πάμε παρακάτω…                   

Σε τούτο το κείμενο, εκείνο, για το οποίο κυρίως θέλαμε να μιλήσουμε ή να καταγγείλουμε είναι η πρωτοφανής παθητικότητά μας σαν κοινωνικό σύνολο μπροστά σε μία από τις πιο δεινές και παρατεταμένες απειλές κατά της υγείας μας, της ύπαρξής μας, της ποιότητας της καθημερινότητάς μας… Μία παθητικότητα, που μας διαπερνά «κάθετα», όπως έλεγαν ημιγραμματισμένοι πολιτευόμενοι του πρόσφατου παρελθόντος… Από τους σοφούς κλειδοκράτορες πνευματικών ιδρυμάτων μέχρι τους …απλούς καθημερινούς πολίτες, κατά την έκφραση του συρμού…   

Εδώ βρίσκεται η πιο καταδικαστική για τον τόπο πηγή της συνεχούς επιδείνωσης πραγμάτων και καταστάσεων. Γιατί αυτή είναι, που:

-επιτρέπει στους πρωταγωνιστές της πολύχρονης απόλυτης αδράνειας και αβελτηρίας να εμφανίζονται σε τηλεοπτικά κανάλια και να παρουσιάζουν εν είδη βαθυστόχαστων μελετητών τα σχέδια ολοκληρωμένης διαχείρισης αποβλήτων … στο απώτερο μέλλον, ενώ θα έπρεπε να είναι έτοιμοι με ρεαλιστικό και απολύτως υλοποιήσιμο σχεδιασμό,  πριν ακόμα αναλάβουν τα ηνία.

-επιτρέπει τον εμπαιγμό και τον διασυρμό της ελπίδας των βασανιζόμενων, καλύπτοντας στο θολό τέλμα της «ηρεμίας» πλήθος από δικαιολογημένες αντιδράσεις, όχι βεβαίως του τύπου: « δεν πάει άλλο»… Οι sic διαμαρτυρίες χωρίς προοπτικές μακρόχρονης δράσης ικανής να συνεγείρει σε συμμετοχή και προοπτική είναι καταδικασμένες σε αποτυχία όσο και αν είναι δικαιολογημένα μαζικές. 

-αναβαπτίζει στην κολυμβήθρα της συλλογικής αμνησίας την καταστροφική πανομοιότυπη  παρουσία προηγούμενων αρχόντων, που -χαίρε βάθος αμέτρητον της αναισχυντίας-  υπόσχονται σήμερα λύσεις και διανέμουν ελπίδες για το μέλλον μπροστά στο αφόρητο αδιέξοδο του παρόντος. 

-εξασφαλίζει τον συνεχή υποβιβασμό του τόπου σε όλα τα επίπεδα -ατομικά και συλλογικά- καταδικάζοντάς τον σε β’ διαλογής για πολίτες και επισκέπτες.

-παρέχει «χρυσή» ευκαιρία σε λαϊκίζοντα φασιστοειδή να ξεπηδούν από το «αυγό» τους αλλά και σε ομογάλακτους συγκεκαλυμένους αδελφούς, να αναλαμβάνουν εργολαβικά τον ύπουλο και εξαιρετικά επικίνδυνο κοινωνικά και πολιτικά αποπροσανατολισμό των χρονίως ταλαιπωρούμενων. 

Οι χιλιάδες τόνοι των σκουπιδιών και των γλισχερών βρωμόνερων, που απορρέουν μετά από την πολυήμερη έκθεσή τους στον καυτό καλοκαιριάτικο ήλιο δεν είναι μόνον απτή μαρτυρία βρωμιάς, που έχει διαποτίσει χώμα, πλάκες και άσφαλτο. Είναι -και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο- πιστοποίηση μιας δυσερμήνευτης αλλά πάντως ερμηνεύσιμης και ερμηνευτέας ανεκτικότητας στην ελεεινότητα και την βαρβαρότητα, που μας περιβάλλει.  

Χωρίς να το επιθυμούμε, ήταν περίπου αναμενόμενο να εξαντλήσουμε στα σκουπίδια τις παράλληλες αναφορές μας στην Κερκυραϊκή πραγματικότητα. Λάθος μας, γιατί τα σκουπίδια και η (ΜΗ) διαχείριση τους είναι απλά μία όζουσα αιχμή ενός καταθλιπτικού, πολύπλευρου και εξαιρετικά δυσμενούς προγνωστικά σκηνικού για τον τόπο… Κάτω από τα χαμόγελα της έντεχνα αφελούς αδιαφορίας μας…

Και καλή μας νύχτα…