Ταξικός ή εργοδοτικός συνδικαλισμός
04 Ιουλίου 2018
/ 07:32
Ο εργοδοτικός συνδικαλισμός στην πραγματικότητα δεν είναι διάδοχο σχήμα των συντεχνιών, είναι παραμόρφωση. Το αποτέλεσμα της χειραγώγησης της εργασίας, που αναγνωρίζει την εργοδοτική αυθεντία κι έτσι την προτεραιότητα των επιδιώξεών της.
Ταξικός συνδικαλισμός ή συντεχνίες, είναι ένα δίλημμα που αντιμετώπισε το εργατικό κίνημα από τις πρώτες του ώρες. Οι συντεχνίες, όλοι μαζί, υπήρξαν το εξαιρετικά πρώιμο οργανωτικό σχήμα, το εμφορούμενο από τις αξίες και τις προσδοκίες της επαναστατικής τότε αστικής τάξης απέναντι στους ιδιοκτήτες της γης και των ανθρώπων. Τους φεουδάρχες, βασιλιάδες και αρχόντους. Πολύ σύντομα ξεκαθάρισαν τα πράγματα κι ο καθένας πήρε τον δρόμο του. Ο εργοδοτικός συνδικαλισμός στην πραγματικότητα δεν είναι διάδοχο σχήμα των συντεχνιών, είναι παραμόρφωση. Το αποτέλεσμα της χειραγώγησης της εργασίας, που αναγνωρίζει την εργοδοτική αυθεντία κι έτσι την προτεραιότητα των επιδιώξεών της.
Αντικειμενικά η υπόθεση της εργασίας έπεται, υποχωρεί, προσαρμόζεται.
Το φαινόμενο δεν εμφανίζεται μόνον στον ιδιωτικό τομέα, παραλλαγμένο κυριαρχεί στον δημόσιο τομέα της οικονομίας. Εκεί που τα δικαιώματα των συνδικαλιστών τους καθιστούν μια ξεχωριστή ομάδα επαγγελματιών του συνδικαλισμού, εξαρτώμενη από την ψήφο αλλά βιοποριζόμενη από την σχέση της με το Κράτος. Πόσο στρεβλή; Όσο και τα αποτελέσματα της έκδηλης αδυναμίας του Κινήματος τα τελευταία, πολλά χρόνια!
Η σκληρή επινόηση της λιτότητας διαδέχθηκε την καταναλωτική έξαρση, κυρίως μέσω των τραπεζικών με χαλαρές εγγυήσεις προσφορών χρήματος. Η λιτότητα αποτελεί την συστημική απάντηση στα προβλήματα κερδοφορίας και ανταγωνισμού. Γίνεται ευρωπαϊκή, επιβάλλεται ως αναπόδραστη εθνική, οικονομική πολιτική. Η υποταγή και η υποτίμηση της εργασίας είναι προϋπόθεση. Τα διαδοχικά μεσοπρόθεσμα σε εφαρμογή των Μνημονίων το αποδεικνύουν. Ο εργοδοτικός συνδικαλισμός είναι η παραπληρωματική επιλογή της κατάργησης των συλλογικών διαπραγματεύσεων.
Στη διαιρεμένη κοινωνία δεν είμαστε όλοι μαζί. Η διαχείριση των διαφορών και των αντιθέσεων αποδεικνύεται το ιερό μείζον της πολιτικής στρατηγικής. Ο ερχομός μεγάλων fund στην τουριστική Κέρκυρα, που προβάλλεται ως η απόδειξη της αναβάθμισής της, δεν προσλαμβάνεται απ' όλους με τον ίδιον τρόπο. Για άλλους είναι οι μεγαλύτερες αποδόσεις και για άλλους η χειρότερα αμοιβόμενη υπερεργασία. Οι πρώτοι είναι θιασώτες του εργοδοτικού συνδικαλισμού οι άλλοι ακολουθούν τον ανηφορικό δρόμο της ταξικής ανειρήνευτης αντιπαράθεσης. Διαλέγετε και παίρνετε.
Εμφανίσεις:
3
