Πανάκριβη η κρίση των σκουπιδιών!
28 Ιουνίου 2018
/ 10:43
Το εξωφρενικό κόστος της παραμονής εδώ σε ξενοδοχεία διακοπών, εκατοντάδων αστυνομικών σε συνδυασμό με τη δαπάνη για την επιστράτευση εργολάβων για την καθαριότητα σε συνθήκες εξαιρετικής πίεσης, είναι μια σοβαρή παράμετρος της κρίσης των σκουπιδιών.
Τέτοια που παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις για ένα Δημόσιο που έχει υποθηκεύσει την υπόστασή του και την πολιτική του αυτονομία, για να μην ξεχνιόμαστε. Αν κάποιος ανακαλύψει και αθροίσει αυτά τα ποσά, είναι πολύ πιθανόν να φαντάζει ως εξαιρετική ευκαιρία η μεταφορά των σκουπιδιών, π.χ. στα Γιάννενα με 200 €/τον τόνο, ας πούμε! Ακόμα κι αν η υφιστάμενη, έκτακτη επιβάρυνση δεν πέσει ολάκερη, κατευθείαν και αποκλειστικά στην πλάτη των Κερκυραίων, και επιμεριστεί στο σύνολο των Συνελλήνων, δεν είναι ευκαταφρόνητη.
Οι θιασώτες των ΣΔΙΤ πάντως, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι το «κατώφλι» (σ.σ. πλαφόν) της υποχρεωτικής πρώτης ύλης ώστε να αποσβέσει και να κερδίσει ο ιδιώτης-χρηματοδότης από τη διαχείριση των σκουπιδιών, συνδέεται με την τιμή. Έτσι που εάν πέφτει το μέγεθος της πρώτης ύλης κάτω από το «κατώφλι» ν' ανεβαίνει αντιστοίχως η τιμή μονάδας. Και κάπως έτσι να μεταφέρεται το κόστος αυτό στα ανταποδοτικά τέλη.
Τούτων δοθέντων, δεν είναι απίθανο να αναζητήσουν οι Ηπειρώτες και στα κερκυραϊκά σκουπίδια, εκτός από τα λευκαδίτικα, την ελάχιστη προϋπόθεση βιωσιμότητας της νεότευκτης Μονάδας Ολοκληρωμένης Διαχείρισης!
Ακόμα όμως κι αν γίνει έτσι, αυτό δεν μας απαλάσσει από την υποχρέωση της οργάνωσης της συλλογής, επιλογής των σκουπιδιών σε πρώτο βαθμό και της σύνδεσής μας με την διαδικασία ανάκτησης των υλικών, που θεωρείται προσοδοφόρα (σ.σ. λεφτά από τα σκουπίδια).
Όλα αυτά όμως δεν προγραμματίζονται εύκολα, υπό το κράτος του πανικού. Πολύ δε περισσότερο με την παρουσία «στρατιωτικών» δυνάμεων και μιας διάχυτης έλλειψης εμπιστοσύνης και καταστροφής του κοινωνικού πεδίου δημοσίου διαλόγου, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος.
Αυτήν την ώρα έχουμε περιέλθει σε κατάσταση αναγκαστικής διαχείρισης, εξαιτίας της χρόνιας απερισκεψίας και κακοδιοίκησης, που αλίμονο εντάθηκε την τελευταία περίοδο. Το άθροισμα των προσωρινών, έκτακτων και υποχρεωτικών ρυθμίσεων δεν συνιστά το πεδίο της εξόδου απ' αυτήν την περιβαλοντική και συνακόλουθα κοινωνική κρίση. Να βγούμε, το συντομότερο πρέπει. Στο τέλος, τέλος, κοστίζει πανάκριβα!
Εμφανίσεις:
2
