Τυλιγμένοι χειροπόδαρα σε μια... χαρτοπετσέτα!

Τα επιχειρήματα που τεκμηριώνουν κάτι τέτοιο δεν έχουν πια σημασία. Η υπόλοιπη, κοινή γνώμη, έχει εκπαιδευτεί υποκείμενη το μαρτύριο του Ταντάλου. Ο διάλογος λοιδωρήθηκε, συκοφαντήθηκε, ακυρώθηκε. 
Πλέον δεν ανακοινώνεται κάτι. Μόνον διαταγές και αποφάσεις, προσχηματικές και δυσνόητες. Οι άλλοι προσπαθούν να συνδεθούν με τα νιάτα τους, ξεχνώντας ότι τα στερνά τιμούν τα πρώτα. Η αποκαλούμενη και «τοπική οικονομία», οντότητα μεταφορική, καθαγιασμένη στην αυτοδίδακτη επιχειρηματικότητα, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι μου, αφού κατέβασε τη μπανιέρα δίπλα στον ξέχειλο κάδο, αφρίζει από ιερή αγανάκτηση. Γαία πυρί μιχθήτω! Να μετρήσουμε το μέγεθος των αντιδράσεων. Αν αποδειχθούν μεγάλες, θα χαθούμε στον λαβύρινθο της Κερατέας. Αν αποδειχθούν μικρές, θα γονατίσουμε μια κοινωνία για παραδειγματισμό. Θα υπερασπιστούμε τον επιεικώς ελλειπτικό σχεδιασμό μας, με νύχια και με δόντια στο όνομα της ολίγης από Δημοκρατία, που απαιτήθηκε για την έγκρισή του. Θα παραβλέψουμε το πλήθος των συνεπικουρουσών αβλεψιών και των τόσων άλλων ανεκπλήρωτων προϋποθέσεων, και στο όνομα της υπεράσπισης της δημόσιας υγείας, θα κάνουμε μια τρύπα στο νερό. Μια τρύπα μεγάλη και βαθιά, ίσαμε τον υδροφόρο ορίζοντα κι ακόμα παραμέσα. Θ' αναπαράγουμε έτσι, κι εμείς τώρα εφόσον ήλθε κι η σειρά μας, όλα τα νοσηρά, μεταπολιτευτικά στερεότυπα, που θ' αναδείξουν έτσι τους καινούργιους εκπρόσωπούς τους. Εύκολα πράγματα δηλ. Το δύσκολο θα ήταν η ανάληψη της ευθύνης, η συνεννόηση, η εκπομπή σε πιο χαμηλές συχνότητες...