Ζητείται πιστούχος πολιτικής αξιοπιστίας

Να παρακάμψει τα εκατέρωθεν τελεσίγραφα και την επίδειξη πυγμής. Να ξεκινήσει από τον κοινό τόπο ότι δηλ. είμαστε υποχρεωμένοι να διαχειριστούμε τη ζωή και την οικονομία μας, με νοικοκυριό και δικαιοσύνη. Αυτό σημαίνει δίχως άλλο, ότι και στη Μέση και στον Νότο, δηλ. και στις επίμαχες και βεβαρημένες αυτές περιοχές  θα πρέπει να αναπτυχθούν «πράσινα σημεία», χώροι δηλ. υποχρεωτικής πρωτοβάθμιας διαχείρισης/διαλογής των σκουπιδιών τους, ανάμεσα σε κάθε άλλη περιοχή στο νησί.

Οι συλλογικότητες και τα πολιτικά υποκείμενα, που συγκροτούνται σήμερα με αυτές τις αφορμές και ενόψει τοπικών εκλογών να μην ξεχνιόμαστε, ας μην περιοριστούν στην εύκολη διαμαρτυρία, (σ.σ. στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή) και σε «αρχαία οράματα», που θάλεγε κι ο ποιητής. Να ζυμώσουν την μακροπρόθεσμη, την στρατηγική λύση. Ν' αποφύγουν το προσφιλές blame game, που σ' αυτήν την περίπτωση απειλεί να γίνει καταστροφικό!

Ναι και απαιτείται και μια προσωρινή λύση. Ο κομιστής της μπορεί να γίνει εκείνος που θα καταθέσει πολιτική/διοικητική αξιοπιστία ώστε να αναλάβει την ανάλογη εμπιστοσύνη. Αν και φαίνεται ότι έχει προ πολλού περάσει η ώρα για γαλαντομίες. Προσωρινή λύση σημαίνει νταμάρι όχι μακριά από το Τεμπλόνι. Διοικητικοί και οι θεσμοί της Δικαιοσύνης δεν μπορεί να εξαντλούν την παρουσία τους σε διαπιστώσεις. Διότι τι νόημα έχει να διαπιστώνεις επί σειρά ετών ότι μια εγκατάσταση δουλεύει εκτός προδιαγραφών αν δεν την κλείνεις; Όπως και να μην διακρίνεις καμιά ευθύνη, κανενός, ποτέ γι' αυτήν την κατάσταση; Είναι δυνατόν;

Συνηθίσαμε τους τοπικούς πολέμους για τα σκουπίδια, στο βωμό ενός ελλειματικού, εθνικού σχεδιασμού, συμβατού με τα κατασκευαστικά πρότυπα εκείνων που τον επέβαλαν. Πόσο θα πληρώσουμε ακόμα αυτήν την εμμονή και αυτήν την εύνοια;