Νίκας τοις βασιλεύσι

Ως αφορμή όμως αυτή η υπόθεση, παραπέμπει στην ανάγνωση των δεδομένων της συγκυρίας, που εδράζεται στην ιστορία των εκκλησιαστικών, και όχι μόνο, πραγμάτων. Τόσο των δικών μας όσο και των Ρώσων. Μπορεί η λατρεία του πολιούχου Κερκύρας Αγίου να γίνεται το όχημα της αναθέρμανσης των σχέσεων, μετά την υποστολή της κόκκινης σημαίας από τον ιστό του Κρεμλίνου, η ιστορικότητα των προσδοκιών και των επιδιώξεων όμως είναι πολύ παλαιότερη. Δεν είναι μόνον η αγιοποίηση του ναυάρχου Ουσακόφ, στον οποίον αναγνωρίζεται η κατίσχυση επί των Γάλλων του Διαφωτισμού, ακόμα κι αν η κόντρα προσέλαβε ριζικότερα, γεωπολιτικά χαρακτηριστικά με επίδικο (και) το νησιωτικό σύμπλεγμα του Ιονίου. Άλλωστε και το αυτοκρατορικό, ορθόδοξο παλαιστινιακό Ίδρυμα της Ρωσίας έλκει την προέλευσή του από τα χρόνια της Αικατερίνης της Μεγάλης ως δομή που υπηρετεί δια μέσου των αιώνων με τον έναν και τον άλλον τρόπο τις ρωσικές επιδιώξεις στη Μεσόγειο και τη Μ. Ανατολή. Διατηρήθηκε, με άλλο όνομα καθ' όλην την περίοδο των Μπολσεβίκων και επανεμφανίσθηκε στις μέρες μας με τα παλιά του διαδήματα. Επικεφαλής του Ιδρύματος ο δι' ολίγον και πρωθυπουργός της Ρωσίας, Σ. Στεπάσιν, υπουργός στην κυβέρνηση Γκεβγένι Πριμακόφ, στέλεχος από πολλά πόστα του βαθέως ρωσικού κράτους τις τελευταίες δεκαετίες. Ως επικεφαλής του Ιδρύματος επισκέπτεται συχνά την Κέρκυρα με αφορμή τη ρωσική εβδομάδα εδώ. Το γεγονός ότι όλα αυτά αναζωπυρώθηκαν στο πεδίο της ορθόδοξης λατρείας και αφορμή το προσκύνημα στο σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνα, δεν αποτελεί σύμπτωση. Όπως δεν είναι τυχαία και όχι πάντοτε θερμή, η τριγωνική σχέση των Πατριαρχείων Κωνσταντινούπολης, Μόσχας με την Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδας. Όσοι αρέσκονται στα ιστορικά διαβάσματα θα θυμηθούν πως η ανακήρυξη του αυτοκέφαλου της ελληνικής ορθόδοξης Εκκλησίας, στα μέσα του 19ου αιώνα, ψύχρανε τις σχέσεις με το Φανάρι ενώ διαίρεσε τον κλήρο στο νεοσύστατο ελληνικό Κράτος, με τους δεσποτάδες να εξακολουθούν αδρανώς και για κάποιο διάστημα να αναφέρονται στην Πόλη και τους παπάδες εγγύτερα, σαρξ εκ της σαρκός, του λαϊκού παράγοντα, να ηγούνται ακόμα και εξεγέρσεων εθνικοαπελευθερωτικού και κοινωνικού χαρακτήρα. Αυτή η παράδοση παρά τις ιαματικές ιδιότητες του πανδαμάτορος εξακολουθεί να επηρεάζει και να εμπνέει. Στις μέρες μας εκσυγχρονίζεται. Παίρνει τη μορφή και τον τύπο τον συμβατό με τις σύγχρονες επιδιώξεις, στο πεδίο των γεωπολιτικών σχέσεων, αναπαράγοντας συχνάκις, ξεχασμένες επικλήσεις, πεποιθήσεις και προτάγματα. Γι' αυτό ίσως και η λανθάνουσα γλώσσα μπερδεύει τους ... ευσεβείς με τους ... βασιλείς. Γι' αυτό ίσως και οι μαρμάρινοι θρόνοι, που παραπέμπουν στα κλέη των Βυζαντινών αυτοκρατόρων και των εκκλησιαστικών ηγητόρων.
Διόρθωση: Στην έντυπη έκδοση της Καθημερινής Ενημέρωσης παρουσιάζονται λανθασμένα βιογραφικά στοιχεία του Σ. Στεπάσιν, που αποκαθίστανται εδώ με πηγή από τη wikipedia. Επανορθώνουμε και ζητάμε συγγνώμη για το αρχικό λάθος