Reunion με τη ζωή

Υπάρχουν στιγμές που λειτουργούν σαν γέφυρες ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, καταργώντας τον χρόνο και αποθεώνοντας τον χώρο και της μορφές. Μια τέτοια στιγμή ήταν το reunion με της συμμαθήτριες και συμμαθητές μου της Γ΄ Λυκείου του 1989 Από τότε υπήρχε η αίσθηση ότι εκείνη η τάξη είχε κάτι ξεχωριστό, κάτι που τη διαφοροποιούσε από πολλές άλλες. Ήταν μια αίσθηση δύσκολο να περιγραφεί με λόγια, αλλά εύκολο να τη νιώσει κανείς. Χρόνια αργότερα, στη συνάντησή μας, αυτή η αίσθηση επιβεβαιώθηκε με τον πιο όμορφο τρόπο.

Τριάντα εφτά χρόνια μετά την αποφοίτηση, μια ομάδα από περίπου πενήντα πενηνταπεντάρηδες στεκόταν όρθια για τρεις ολόκληρες ώρες στη μέση ενός μπαρ, αναστατώνοντας ευχάριστα όλους τους υπόλοιπους πελάτες, όπως στα πάρτι της εποχής. Από κάθε γωνιά ακούγονταν φωνές έκπληξης και χαράς: «Έλα ρε, κι εσύ εδώ;», «Ποια να είσαι εσύ τώρα;», «Τι κάνεις ρε φίλε;», «Σε θυμάμαι!», «Θυμάσαι εκείνο;». Οι συζητήσεις διασταυρώνονταν, οι αναμνήσεις ξεπηδούσαν αβίαστα και τα πρόσωπα των δεκαοκτάχρονων εμφανίζονταν καθαρά πίσω από τα χαρακτηριστικά των μεσηλίκων. Θύματα τα μαλλιά, το δέρμα και τα ωραία σώματα, όχι όμως τα μάτια και τα βλέμματα. Ο πυρήνας παρέμεινε αναλλοίωτος.

Μια παρόμοια εμπειρία έζησα δύο μέρες μετά και στη συναυλία του Jean Michel Zaar, στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Ήταν ένα ακόμη reunion, αυτή τη φορά με τη μουσική της εφηβείας μου. Ένα σημαντικό πρόσωπο της εφηβικής μου ηλικίας που δεν είχα καταφέρει ποτέ να δω ζωντανά βρέθηκε επιτέλους μπροστά μου, επιβεβαιώνοντας γιατί θεωρείται μια από τις σημαντικότερες μορφές της ευρωπαϊκής μουσικής. Αειθαλής, δημιουργικός και διαρκώς επίκαιρος, απέδειξε ότι η αληθινή δημιουργία όχι μόνο επιβιώνει μέσα στις τεχνολογικές αλλαγές, αλλά μπορεί να ανανεώνεται μέσα από αυτές.

Πρωτοπόρος στην ηλεκτρονική μουσική, ένα καλλιτεχνικό ρεύμα που γεννήθηκε στην Ευρώπη και αποτελεί φυσική εξέλιξη της κλασικής μουσικής παράδοσης, ο Jarre συνεχίζει να εξερευνά νέα πεδία, με τα διαρκώς καινούργια ηχοχρώματα και την ανεπανάληπτη μαγεία των πολλαπλών ρυθμών. Η αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης για την οπτικοποίηση των έργων του δείχνει ότι η τεχνολογία μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο έκφρασης και όχι ως υποκατάστατο της ανθρώπινης έμπνευσης. Ωστόσο, ο πραγματικός καταλύτης της βραδιάς δεν ήταν ούτε τα οπτικά εφέ ούτε η τεχνολογία. Ήταν και εδώ, όπως και στην ωραία τάξη μου, η ζωντανή παρουσία του ίδιου του δημιουργού και οι χιλιάδες άνθρωποι που μοιράστηκαν μια μοναδική εμπειρία.

Τέτοιες εξέχουσες στιγμές μάς θυμίζουν ότι η ζωή, παρά τις δυσκολίες και τις ανατροπές της, παραμένει όμορφη. Συνεχίζεται, εξελίσσεται και ανοίγει διαρκώς νέους δρόμους. Και παρά τη φθορά και την απώλεια των άλλων και του εαυτού μας μένει ανοιχτή στους επόμενους, να τη ζήσουν ίδια ή και καλύτερη˙ στο χέρι τους είναι.