Ένας παγιδευμένος φάκελος για τον Λουκά Παπαδήμο
26 Μαΐου 2017
/ 19:59
Η διαμόρφωση συσχετισμού απεμπλοκής από τον φαύλο κύκλο, που στριφογυρίζει η ελληνική κοινωνία, δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Αρχικά υιοθετήθηκε ο οργίλος παρορμητισμός, που γρήγορα στελέχωσε ολοκληρωτικούς, μικρούς ή μεγαλύτερους σχηματισμούς, στο όνομα της αποφασιστικότητας και της συνέπειας. Σ' αυτόν τον δρόμο ωθούν έντονα και αιματηρές ενέργειες, που αποπειρώνται να αποδώσουν έτσι το λαϊκό περί δικαίου αίσθημα. Σπανίως αν όχι ποτέ, και πάντως συχνότερα αντιστρόφως, επηρεάζουν τον συσχετισμό. Αναστέλλουν την αναδιαμόρφωση του, φοβίζουν, μεταθέτουν την αντιπαράθεση ανάμεσα σε Υπηρεσίες και ακτιβιστές με πολεμικές δεξιότητες (τουλάχιστον κατά την επίσημη εκδοχή των γεγονότων).
Οι θιασώτες της βίαιης «ενάντια στην κατεστημένη βία» αντιπαράθεσης, θα υποστηρίξουν ότι εγγράφονται έτσι υποθήκες και πως το χέρι του ακτιβιστή οπλίζεται από το ανήμπορο πλην όμως ταξικό μίσος του κατατρεγμένου. Η περίπτωση δεν είναι καινούργια και δεν είναι ελληνική. Η προβολή της στον χρόνο είναι σαφής και συγκεκριμένη και δεν υπηρετεί αυτό που διατείνεται ότι κάνει όσα στερεότυπα κι αν επικαλεσθεί κάποιος.
Ο εντοπισμός της στιγμής είναι το προϊόν της οξυδερκούς αποκωδικοποίησης των κοινωνικών υπόγειων και φανερών ρευμάτων, των διαθέσεων και των προσδοκιών τους. Πίσω από κάθε κίνηση βρίσκεται ένα θέλω, μια ιδεολογική αρχιτεκτονική. Και υπ' αυτή την έννοια, η επιλογή της στιγμής δεν είναι τζόγος αυτόκλητων πρωτοπόρων έναντι της κοινωνικής ροπής.
Οι τουλάχιστον επιπόλαιες κυβερνητικές προσδοκίες για το fair play στο τελευταίο και τα απανωτά eurogroup, μοιάζουν σαν την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Την πρόθεση ένθεν κακείθεν να τελειώσουμε κατά το δυνατόν γρήγορα και εύκολα από τις συνέπειες μιας γιγαντιαίας απόπειρας αναδιάρθρωσης σχέσεων επί τα χείρω. Οι μεν φαίνεται σα να ζητούν να μας λυπηθούνε, οι άλλοι ορκίζονται να πάρουν εκδίκηση!
Κι ενώ κανείς δεν επιθυμεί να χορηγήσει άλλοθι στους πάσης φύσεως αναχωρητές των πολιτικών υποχρεώσεων, δεν προτίθεται όμως και να υιοθετήσει την απονενοημένη πεποίθηση του «κάθε προσφορά δεκτή εδώ που φτάσαμε»... Πρόκειται για απόδειξη απελπισίας μάλλον παρά για επίδειξη αποφασιστικότητας με τα λόγου γνώσεως.
Εμφανίσεις:
2
