Σαν γνήσιος παλιός ιμπεριαλισμός, παρά ως νέο παγκόσμιο όραμα.
Τι συνάγω στην αρχή του 2026, πάντα ως ένας μέσος γιατρός στην Κέρκυρα και όχι ως εξωτερικός αναλυτής;
Η παγκοσμιοποίηση των οικονομικών αλυσίδων παραγωγής αντέχει, αλλά ως ως ιδεολογικό και πολιτισμικό σχέδιο μοιάζει να έχει τελειώσει, οι δε ΗΠΑ μοιάζουν να προσπαθούν να εξασφαλίσουν την παραμονή τους στο κέντρο του πλανήτη, ιδανικά με την εγκαθίδρυση μιας αμερικανοποιημένης ενιαίας Δύσης.
Ωστόσο, οι πολιτικές τους προδίδουν κάτι άλλο: δεν επιχειρούν μια διευρυμένη αμερικανοποίηση των αξιών που γνωρίσαμε (φιλελεύθερη δημοκρατία, διεθνές δίκαιο, πλουραλισμός), αλλά απλώς την εγκατάσταση εξαρτήσεων: αγοράζετε τα αμερικανικά προϊόντα, ευθυγραμμιστείτε στρατηγικά πάνω στην αντιπαράθεση μας με την Κίνα ή όποιον δυνητικό σύμμαχό της, αποδεχτείτε την εφαρμογή αμερικανικών κυρώσεων, προσαρμόστε τις ενεργειακές, τεχνολογικές και αμυντικές σας πολιτικές σας πάνω στις δικές μας προτεραιότητες.
Πιέζοντας με κάθε μαλακό και αν δεν αποδώσει και ωμά εκβιαστικό τρόπο, οι ΗΠΑ απαιτούν την ευθυγράμμιση, ενώ ταυτόχρονα υπονομεύουν την εμπιστοσύνη. Αυτό όμως μυρίζει περισσότερο σαν αγνός παλιός ιμπεριαλισμός, παρά ως νέο παγκόσμιο όραμα.
Γι’ αυτό άλλωστε η Ευρώπη δεν γίνεται πιο αμερικανική, αλλά πιο αμυντική, ίσως πιο κυνική και σίγουρα πιο διχασμένη και μιλάει πλέον ανοιχτά για στρατηγική αυτονομία (και πανικοβάλλεται ως προς το πόσο μακριά έχει βρεθεί από αυτήν), ενώ τα άλλα μεγάλα κράτη του πλανήτη κάνουν ωμή αντιστάθμιση ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις και επιχειρούν την ποικιλότητα στις εμπορικές και αμυντικές σχέσεις τους από κάθε δυνατή κατεύθυνση.
Οι ΗΠΑ δεν φαίνεται να έχουν ως πρόθεση το σχηματισμό μιας πραγματικής αυτοκρατορίας διαρκείας, όσο το να διαχειριστούν την αποσύνθεση της παγκοσμιοποίησης, με την παλιά πατροπαράδοτη λογική «πάρε ό, τι μπορείς» ή χαρτοπαικτικά, μέρες που είναι, «ρέστα και έξω». Υπό την έννοια αυτή, τίποτα δεν αφορά τις ιδεολογίες, αλλά την επιβίωση και η φρόνιμη στάση για τους άλλους είναι το «σεβάσου μεν τον ισχυρό και τις δικές σου αδυναμίες, αλλά προς Θεού, μην χαρίζεις σήμερα ό,τι θα σου χρειάζεται για την επιβίωση αύριο».
ΚΩΣΤΑΣ ΣΠΙΓΓΟΣ
Ο Κωνσταντίνος Χρ. Σπίγγος γεννήθηκε το 1971 στον Πειραιά, μεγάλωσε στο Χαϊδάρι και ζει στην Κέρκυρα. Είναι νευρολόγος, απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ, ενώ ειδικεύτηκε στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής, στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Γεώργιος Γεννηματάς» και στο Ινστιτούτο Νευρολογίας του Λονδίνου. Έχει δεκάδες διεθνείς και ελληνικές επιστημονικές δημοσιεύσεις.Συμμετέχει στο καθημερινό κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι με διαλέξεις, άρθρα γνώμης και δημόσιες παρεμβάσεις. Εκτός από την παρούσα εβδομαδιαία στήλη, είναι παραγωγός του ραδιοφωνικού ενθέτου «Επισυνάψεις» στον Κύμα FM 90,3 και συγγραφέας του δοκίμιου εκλαϊκευμένης νευροεπιστήμης «Γνωστικός και ψυχικός εγκέφαλος» (ιδιοέκδοση 2014), της συλλογής έμμετρου και πεζού λόγου «Χρήζεις προστασίας» (εκδόσεις ΑΛΔΕ 2018), της συλλογής δοκιμίων φιλοσοφικού χαρακτήρα «Επισυνάψεις» (ιδιοέκδοση 2019), της ποιητικής συλλογής «Καλούπια αναπνοών» (ιδιοέκδοση 2021), της ποιητικής συλλογής «Οδηγός ισοβιτών του φθινοπώρου» (εκδόσεις Carpe Librum 2023) και του μυθιστορήματος «Εορταστικό Πρόγραμμα» (εκδόσεις Carpe Librum 2025). Επικοινωνία: [email protected]
