Ποιος πάει πού και με ποιον στην Κέρκυρα

Σε φάση αναδιάταξης βρίσκεται το πολιτικό σκηνικό, τόσο σε πανελλήνιο όσο και σε τοπικό επίπεδο. Τα κόμματα και τα στελέχη τους επανατοποθετούνται, ενόψει της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης, όποτε κι αν αυτή διεξαχθεί.

Η Νέα Δημοκρατία εξακολουθεί να προηγείται στις δημοσκοπήσεις, όμως καταγράφει σταθερή φθορά. Παραμένει πρώτη δύναμη, αλλά με μειωμένη επιρροή, γεγονός που αναζωπυρώνει τα σενάρια συνεργασιών και αναζήτησης πολιτικών συμπληρωμάτων.

Το ερώτημα είναι ποιος θα την οδηγήσει στην επόμενη εκλογική μάχη. Αν δεν είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και αν δεν αμφισβητηθεί η κεντροδεξιά της φυσιογνωμία, τότε δεν αποκλείεται ένα κυβερνητικό σχήμα στα πρότυπα του 2012.

Άλλωστε, ο χώρος του ΠΑΣΟΚ, που και σήμερα εκπροσωπείται —και μάλιστα ενισχυμένα— στον κυβερνητικό συνασπισμό, εξακολουθεί να πλαγιοκοπείται από τον Τσίπρα, ο οποίος ερωτοτροπεί με την ανδρεοπαπανδρεϊκή μερίδα. Η προσέλευση, ακόμη και από την Κέρκυρα, στην παρουσίαση της «Ιθάκης» στα Γιάννενα επιβεβαιώνει την τάση. Πέραν του Παυλίδη και της ομάδας της Λευκίμμης, και ο Γιώργος Καλούδης έσπευσε να δώσει το παρών με τον χαρακτηριστικό του τρόπο. Ο Τσίπρας δεν του αρνήθηκε τη φωτογράφιση.

Ο Αλέξης Τσίπρας από τα Γιάννενα υπογράφει την «Ιθάκη» για τον Γιώργο Καλούδη.

Πρόθυμος, υπό προϋποθέσεις, για μια ανασύνταξη του χώρου εμφανίζεται και ο προσφάτως εντελώς πλέον ανεξάρτητος Αυλωνίτης, ενώ ο Μπιάγκης, αντιλαμβανόμενος την επερχόμενη θαλασσοταραχή, πυκνώνει τις κοινοβουλευτικές του παρεμβάσεις, εστιάζοντας στον κεντρικό Δήμο Κέρκυρας.

Στην Κέρκυρα, παρά τη κυβερνητική θέση του Στ. Γκίκα, ισχυρός παράγοντας παραμένει ο Γ. Τρεπεκλής, ο οποίος πιστεύει ότι θα του δοθεί εκ νέου η δυνατότητα να «μοιράσει την τράπουλα», σε συνεργασία με τον πάντοτε ωσεί παρόντα Σπύρο Κλαδά. Η αποκατάσταση των σχέσεών του με τη Μερόπη Υδραίου του επιτρέπει να αναλάβει τον ρόλο της «μάνας», του κρουπιέρη. Black Jack δεν είναι πλέον ο Πουλημένος, του οποίου, πάντως, οι προθέσεις παραμένουν άγνωστες.

Αίνιγμα παραμένουν και οι διαστάσεις της ριζοσπαστικής Δεξιάς σε κεντρικό επίπεδο, καθώς και η τοπική της αντανάκλαση. Η δημοφιλία, αλλά και το ακριβές πολιτικό στίγμα της Καρυστιανού, διατηρούν τη ρευστότητα στο πεδίο και ενισχύουν τις φιλοδοξίες του χώρου, καθώς εκτιμάται ότι ευνοείται από τη διεθνή και ευρωπαϊκή συγκυρία.

Και αν το 1923 πρωθυπουργός της Ιταλίας —που πολλοί θεωρούν πρότυπο συμβατό με την ελληνική πραγματικότητα— ήταν ο Μπενίτο Μουσολίνι, εκατό χρόνια μετά η Τζ. Μελόνι είχε ήδη αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, στη διαχείριση της οποίας εμπλέκεται μία από τις εταιρείες που συνδέονται με το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη.

Σε τοπικό επίπεδο, οι πληροφορίες θέλουν την Εκκλησία να βλέπει με καλό μάτι μιαν υποψηφιότητα παρά την Καρυστιανού, ακόμα και διακεκριμένου δικηγόρου. Είναι όμως νωρίς, καθόσον προηγείται η διευθέτηση της πολιτικής τύχης των στελεχών της Νίκης ως απόσταγμα βεβαίως των γενικότερων εξελίξεων. Επισήμως βεβαίως η Εκκλησία δεν πολιτεύεται.

Ο Δημήτρης Μεταλληνός, καρδινάλιος για τις ανάγκες της ταινίας του Γ. Σμαραγδή, με τον πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου, Γιάννη Κοντό.

Θα φτάσει η «ενιαία» ριζοσπαστική Δεξιά σε ποσοστά έως και 20%; Θα αναμετρηθεί για μια προνομιακή θέση με το κόμμα του Τσίπρα; Θα σταθεροποιηθεί εκ νέου το σύστημα με μια κυβέρνηση τύπου Σαμαρά, όπως το 2012; Και θα επιχειρήσει και ο ίδιος ο πρ. πρωθυπουργός να αξιοποιήσει τη ριζοσπαστική Δεξιά ως έναν ακόμη πόλο;

Όσο για τον Κασσελάκη, οδηγώντας ένα εκλογικό κοινό που αφαιρείται από την Αριστερά, μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμος. Οι δηλώσεις πως δεν θα συνεργασθεί ούτε με τον ένα ούτε με τον άλλον είναι προϋπόθεση συγκράτησης αυτής της ύλης. Αν περάσει το κατώφλι και εκλέξει βουλευτές, όλες οι προθέσεις θα λάμψουν, επί του πεδίου πλέον.

Η επιστροφή της αμερικανικής ισχύος απέναντι σε μια πολιτικά παραπαίουσα Ευρώπη θέτει, και στη γεωπολιτικά κρίσιμη περιοχή μας, τους όρους για την αμέσως προσεχή περίοδο. Η αποκάλυψη συνεργατών κινεζικών δικτύων σε Ελλάδα και Γαλλία, μέσα σε διάστημα 48 ωρών, αποτυπώνει τον υπόγειο ανταγωνισμό, ενώ η γεωγραφική αναδιευθέτηση στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή οδηγεί μάλλον σε υποχρεωτικές προσαρμογές παρά σε ανεξάρτητες εξωτερικές πολιτικές.

Όσον αφορά την οικονομία, ο τρόπος διάθεσης των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, σε συνδυασμό με το «ελευθέρας» στη διαχείριση της δημόσιας περιουσίας από τα funds, προοιωνίζεται μια επερχόμενη, σκληρή νέα πραγματικότητα, τόσο σε εθνικό όσο και σε τοπικό επίπεδο. Αυτό κι αν χρειάζεται πολιτικές πρωτοβουλίες.