Κάτι δεν πάει καλά στη Γαρίτσα

ΚΕΡΚΥΡΑ. Και όμως, κάτι πρέπει να γίνει στον παραλιακό δρόμο της Γαρίτσας. Η ένταση των φαινομένων δεν ερμηνεύει τα πάντα. Η συσσώρευση θαλασσινού νερού και φυκιών συχνά ακυρώνει τον δρόμο και θέτει σε κίνδυνο τον εποχούμενο, είτε δεν πρόλαβε είτε τόλμησε να περάσει. Κι όμως, πρόκειται για έργο, η εκτέλεση του οποίου — από την αποκατάσταση του τείχους στον ΝΑΟΚ έως τον Ανεμόμυλο — μας πήρε σχεδόν μισό αιώνα για να ολοκληρωθεί, μόλις πέρσι. Και την Τετάρτη απαιτήθηκε εκ νέου ο αποκλεισμός του δρόμου, λόγω του κινδύνου από την κακοκαιρία.

Από καρτ ποστάλ των αρχών του 20ου αιώνα της συλλογής Σπ. Γαούτση (αρχείο Γ. Ζούμπου) όπου φαίνονται χαρακτηριστικά τα βράχια σε απόσταση και κατά μήκος της ακτής καθώς και η διαμόρφωση του στηθαίου ώστε να επιστρέφει το κύμα.

Η αρχική διαμόρφωση του παραλιακού μετώπου έγινε επί των ημερών του Sir Howard Douglas (1835–1840) και συνεχίστηκε μέχρι το λυκαυγές του 20ού αιώνα, όταν και έλαβε περίπου τη σημερινή του μορφή. Ό,τι άλλο και αν λέγεται, η πλημμύρα στους παραλιακούς δρόμους της Γαρίτσας ήταν στο παρελθόν συνηθισμένο φαινόμενο, αποδιδόμενο στους νοτιάδες και στα ισχυρά κύματα που εισχωρούσαν στον κόλπο. Σε αυτό συνέτεινε και η υψομετρική διαφορά, η οποία διευκόλυνε τη φουσκοθαλασσιά, ενώ δυσχέραινε την απορροή.

Άλλωστε, ο κόλπος — άλλοτε λιμάνι του Αλκινόου, σύμφωνα με τις αναφορές του Θουκυδίδη — εκτεινόταν έως το μεταγενέστερο εργοστάσιο του Δεσύλλα. Τούτων δοθέντων, τόσο η οδός Αλκιβιάδου Δαρρή όσο και η Μητροπολίτου Αθανασίου χαμηλότερα από τον κεντρικό άξονα της περιοχής, κοντά στη φυσική στάθμη του κόλπου, μετατρέπονταν εύκολα σε «Βενετία», όπως άλλωστε και το ποδοσφαιρικό γήπεδο, από το οποίο δεν απέρρεαν τα νερά της βροχής. Ακόμη και έως τη δεκαετία του ’90, οι παλαιότεροι θυμούνται τον εσωτερικό δρόμο της Γαρίτσας να πλημμυρίζει έπειτα από έντονες βροχοπτώσεις. Ενώ στο γήπεδο χρειάστηκε η προσθήκη αποστραγγιστικών για να σωθεί το γρασίδι που σάπιζε κάθε χρόνο. (σ.σ. Τώρα απλώς δεν υπάρχει πια, εγκαταλείφθηκε).

Η Αλκιβιάδου Δαρρή πλημμυρισμένη στις αρχές του 20ου αιώνα. ΦΩΤΟ CORFULAND.

Ωστόσο, στην παραλιακή, με τα αντιπλημμυρικά έργα που ακολούθησαν, κάπως βελτιώθηκε η κατάσταση. Μπορεί να «σκόνιζε» η θάλασσα, αλλά δεν κρατούσε το νερό. Ο σταδιακός εκβραχισμός από το 1965 και μετά, όμως, παρά το στηθαίο, υπήρξε η αιτία για την οξεία και ταχύτατη διάβρωση του παραλιακού πλακόστρωτου, αφήνοντας κατά τόπους επικίνδυνους κρατήρες και διακόπτοντας, τελικά, τον κερκυραϊκό περίπατο, για τον οποίο διαμορφώθηκε ο χώρος από τη βρετανική διοίκηση έως και τη σύγχρονη ελληνική.

Οι συνέπειες του σταδιακού εκβραχισμού από τη δεκαετία του '60 (2012). ΦΩΤΟ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ/ΑΡΧΕΙΟΥ.

Η αποκατάσταση πραγματοποιήθηκε σε δύο φάσεις. Το πρώτο τμήμα ολοκληρώθηκε επί Γαλιατσάτου στην Περιφέρεια και το δεύτερο μόλις πριν από μερικούς μήνες, επί Τρεπεκλή.

Ωστόσο, είναι πλέον φανερό ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά και στα δύο τμήματα του δρόμου. Η πρόσφατη κακοκαιρία είχε ως συνέπεια τον αποκλεισμό του. Τα νερά λιμνάζουν κυρίως από τη στροφή του Δεσύλλα έως την κολόνα του Ντούγκλα. Στη συνέχεια, τα φύκια συσσωρεύονται στο πλακόστρωτο, ενώ ακόμη και στο νέο τμήμα παρατηρήθηκαν υποχωρήσεις. Από την Περιφέρεια, σιγή ασυρμάτου.

Τώρα πια και μετά τα έργα αποκατάστασης το νερό δεν γυρίζει στη θάλασσα, παραμένει στο οδόστρωμα και λιμνάζει, ο δρόμος κλείνει.

Παρά την ύπαρξη υποθαλάσσιου τεχνητού reef, το νερό που υπερπηδά το στηθαίο δεν απορρέει στη θάλασσα, με αποτέλεσμα να λιμνάζει και να πνίγει τον δρόμο. Η τοποθέτηση θυρίδων αποστράγγισης παραμένει εκ των ων ουκ άνευ. Το έργο οφείλει να επανέλθει στο τεχνικό πρόγραμμα της Αυτοδιοίκησης, η οποία πλέον διαθέτει και την κυριότητα του συγκεκριμένου τμήματος της παραλιακής ζώνης της πόλης, διότι αλίμονο δεν τελείωσε!