Εκδηλώσεις μνήμης και τιμής για τον Στρατηγό Δημήτριο Θεοτόκη, στους Καρουσάδες

ΚΕΡΚΥΡΑ. Το Παράρτημα Κέρκυρας της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού διοργανώνει εκδηλώσεις μνήμης και τιμής την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου, προς τιμήν του Κερκυραίου Διοικητή της Ανεξάρτητης Μεραρχίας Πεζικού, Συνταγματάρχη (ΠΖ) Δημητρίου Θεοτόκη, για την προσφορά και την ιστορική δράση της Μεραρχίας κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία.

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων περιλαμβάνει:

11:30: Δοξολογία και Τρισάγιο στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στους Καρουσάδες 

12:00: Κατάθεση στεφάνου στο Μνημείο Ηρώων Καρουσάδων, την ιδιαίτερη πατρίδα του ήρωα.

Δημήτριος Θεοτόκης: Ένας σύγχρονος αξιωματικός στην Μικρασιατική Καταστροφή

Ενάντια σε μια πεποίθηση που μπορεί να καλλιεργείται έντεχνα τα τελευταία αρκετά χρόνια ίσως τείνουμε οι Κερκυραίοι να έχουμε πιστέψει ότι είμαστε φτιαγμένοι από ένα «μαλακό μέταλλο» ιδανικοί για γράμματα μόνο, πολιτισμό και υψηλές τέχνες. Ενδεχομένως είτε δεν έχουμε μελετήσει αρκετή ιστορία, είτε εκείνη που μελετήσαμε αγνοούσε πολλά στοιχεία από την ιστορική πραγματικότητα. Το 1922 λίγες ημέρες πριν την Μικρασιατική Καταστροφή στην σημερινή Τουρκία βρίσκονταν ανεπτυγμένες στρατιωτικά 9 Ελληνικές Μεραρχίες. Μια από αυτές σε περιοχή από τις πλέον μεμακρυσμένες από την ασφάλεια του Αιγαίου, η Ανεξάρτητη Μεραρχία με Διοικητή τον Κερκυραίο τότε Συνταγματάρχη Δημήτριο Θεοτόκη, αδελφό του γνωστού λόγιου και συγγραφέα Ντίνου Θεοτόκη.

Τι κι αν ο ένας έγινε διάσημος για τις σκέψεις του που κατέθεσε στο χαρτί και τις ιδέες του; Ο άλλος έμενε να μείνει στην ιστορία για την στρατιωτική του εποποιία μέσα στην Μικρασιατική καταστροφή. Μπορεί να έμεινε σε μια γωνιά της ιστορίας που ακόμη σήμερα μπορεί να παραμένει αρκετά σκοτεινή, όμως η αλήθεια δεν μπορεί να κρύβεται για πάντα. Ο Κερκυραίος Δημήτριος Θεοτόκης, μια ευγενής μειλίχια στρατιωτική προσωπικότητα είχε εργαστεί άοκνα πριν την κατάρρευση του μετώπου κι έτσι όταν ήλθε η ανάγκη  η Μεραρχία του (7444 άνδρες συμπεριλαμβανομένου του εαυτού του) να υποχρεωθεί να πραγματοποιήσει αγώνα συμπτύξεως 630 χιλιομέτρων, όπως λέγεται στρατιωτικά (οπισθοχώρηση όπως γίνεται αντιληπτό από όλους), κατόρθωσε να πραγματοποιήσει έναν αγώνα κινήσεως προς τα πίσω για 16 μερόνυχτα, διατηρώντας την συνοχή της Μεραρχίας του, με μηδαμινές απώλειες ταυτόχρονα δίδοντας την ευκαιρία σε άλλους 1500 στρατιωτικούς από διαλυμένα ελληνικά τμήματα να βαδίσουν μαζί του στην ασφάλεια και στην σωτηρία. Μάλιστα άνοιξε την αγκαλιά του Στρατού Ξηράς για να προστατεύσει κι άλλους 8000 αμάχους που προσέλαβε κατά την κίνησή της η Μεραρχία, προς το Αιγαίο Πέλαγος. Σε άλλη περίπτωση όλες αυτές οι αθώες ελληνικές ψυχές θα βρίσκονταν κάτω από τα μαχαίρια των τσετών και την εκδικητική μανία των Τούρκων.

Έφερε λοιπόν όλο αυτό το κομβόι σωτηρίας των 17000 ψυχών παραμονή του Σταυρού ( με το νέο ημερολόγιο) του 1922 στο Δικελί κι από εκεί το διεκπεραίωσε στην φιλοξενία της Λέσβου. Όλο αυτό το κατόρθωσε κι ενώ νωρίτερα είχε κατατροπώσει την Ιη Τουρκική Μεραρχία που του επιτέθηκε για να τον αποκόψει για αυτό και σήμερα ο εγγονός του κατέχει το ξίφος του Τούρκου Μεράρχου και την σημαία του ως λάφυρα υποταγής κι αποδείξεις ελληνικής στρατιωτικής αρετής.

Όλη αυτή η πορεία που ας αναρωτηθούμε τους λόγους που δεν την γνωρίζουμε ευρέως κατατάσσουν τον Κερκυραίο Αξιωματικό στις χρυσές σελίδες της παγκόσμιας στρατιωτικής ιστορίας μιας και δεν υπάρχει άλλο αντίστοιχο παράδειγμα τόσο επιτυχημένης σύμπτυξης-οπισθοχώρησης από άλλο στρατιωτικό τμήμα.

Στις ημέρες μας σε μια χώρα  που προσπαθεί να συνέλθει οικονομικά μετά από τα τελευταία δύσκολα χρόνια εμείς οι Έλληνες και περισσότερο οι Κερκυραίοι οφείλουμε να αναζητήσουμε τις αλήθειες που παραμένουν στο ημίφως, να παραδειγματιστούμε από τους άξιους προγόνους μας, να αντλήσουμε τα διδάγματα της στάσης και του παραδείγματος τους για να απαντήσουμε στις επόμενες προκλήσεις της ιστορίας που έρχονται. Οφείλουμε να θυμόμαστε ότι οφείλουμε να προετοιμάζουμε τις νέες γενιές για να αντιμετωπίσουν όχι όσα αντιμετωπίσαμε εμείς οι προηγούμενοι, αλλά τις προκλήσεις που δεν μπορούμε σήμερα, καν να διανοηθούμε.

Αν το θυμόμαστε αυτό θα μπορούμε να προβάλλουμε και να τιμούμε όσους τίμησαν με την στάση τους την πατρίδα μας. Είναι περίεργο μερικές φορές, πως η ιστορία παίζει παιχνίδια και συνδέει φαινομενικά αθώα, διάφορα πρόσωπα μεταξύ τους. Αλήθεια πόσοι μπορούν να θυμούνται ότι ο Γρηγόριος Ξενόπουλος ήταν φίλος και σεβόνταν πολύ τον Ντίνο Θεοτόκη, για το έργο του, όπως σεβόνταν πολύ κι έναν άλλο Κερκυραίο που είχε ένδοξο θάνατο. Τον Λορέντσο Μαβίλη. Αλήθεια είπε για εκείνον: «Στάθηκε ένας από τους σπάνιους εκείνους ποιητές που το καλύτερό τους ποίημα ήταν η ζωή τους». Αλήθεια πιστεύει κανείς ότι την ίδια φράση δεν θα μπορούσε να επαναλάβει ο Ξενόπουλος και για τον Στρατηγό Δημήτριο Θεοτόκη;

Δημήτριος Σούκερας (ΜΒΑ(ER)

Αντισυνταγματάρχης (ΑΣ) εα

Πρόεδρος Παραρτήματος Κέρκυρας

Ενώσεως Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού