Να τα άγιαζε έστω...

Να τα άγιαζε έστω...

Με αναφορά και στα εμβόλια, λοιπόν, είναι αδύνατη η ανάπτυξη κοινωνικής συνείδησης χωρίς να διαλυθούν οι ψευδαισθήσεις κυβερνώντων και κυβερνώμενων.

17
Ιουλίου / 2021

Η έννοια της «ανεξάρτητης ατομικής επιβίωσης», όπως και αν φιλοσοφείται ή αιτιολογείται, συνιστά μια ατταβιστική φαντασίωση. Σήμερα, η αναγκαστική πολλαπλή αλληλεξάρτηση των ατόμων κανονικά θα είχε το τίμημα της διαρκούς κοινωνικής αναταραχής. Προοδευτικά, οι ανθρώπινες κοινωνίες έχουν εφεύρει -οργανικά- αυτό που ονομάζεται κράτος.

Με το κράτος, η θέληση των πολλών ανατίθεται προς εκτέλεση -ή υποκλέπτεται- σε ένα ή περισσότερα πρόσωπα, με χαρακτήρα είτε μόνιμο είτε προσωρινό και υπό αίρεση, κι έτσι, η αντάρα μετατρέπεται σε αραιά κυματάκια και τσουνάμι βίας.

Ο μηχανισμός του κράτους μεταθέτει την αντιπαραγωγική σύγκρουση μεταξύ των ατομικών βουλήσεων σίγουρα εκτός κοινωνικού σώματος, αλλά και εκτός του ατομικού ψυχισμού.

Το δεύτερο είναι εξίσου σημαντικό, αν και συγκαλυμμένο, καθώς το κράτος αναλαμβάνει κρίσιμα εδώ το βαρύ φορτίο του καθοδηγητή, που επιλύει, υποτίθεται με δική του ευθύνη, την ατέρμονη αναποφασιστικότητα των ατόμων απέναντι σε παραλυτικά διλήμματα. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η αποδοτικότερη παραγωγή έργου εκ μέρους του ατόμου και της κοινωνίας, είτε πρόκειται για απλή γεωργική παραγωγή και εξασφάλιση τροφής για το χειμώνα, είτε πρόκειται για ταξίδια στο διάστημα και φάρμακα θεαματικής δράσης ως προς την αναβολή της αναπηρίας και του θανάτου.

Κανόνας των ανθρώπινων κοινωνιών είναι ένας βαθμός πολυπλοκότητας τέτοιος, ώστε από τη μια δεν αντέχουν σε σοβαρή μαθηματική παραμετροποίηση, ενώ από την άλλη, οι λύσεις συνοδεύονται πάντα από νέα προβλήματα. Κοινώς, ο σκοπός καλείται να αγιάσει τα μέσα - και σχεδόν ποτέ δεν τα καταφέρνει, έστω! Οι σκοποί συγχέονται με τα μέσα ή μάλλον δεν καταφέρνουν ούτε καν να οριστούν χωρίς να… μπάζουν. Έτσι, σε κάθε κράτος όπου οι λειτουργοί του προσπαθούν να μιμηθούν τους… θεούς, νομοτελειακά, αργά ή γρήγορα, θα αποδειχτούν σκέτοι ταχυδακτυλουργοί: τα κόλπα τους θα γίνουν γνωστά ή η πραγματικότητα θα τα διαψεύσει και θα αποδειχτούν γυμνοί απέναντι στο ακατανίκητο της πολυπλοκότητας.

Με αναφορά και στα εμβόλια, λοιπόν, είναι αδύνατη η ανάπτυξη κοινωνικής συνείδησης χωρίς να διαλυθούν οι ψευδαισθήσεις κυβερνώντων και κυβερνώμενων. Αν δεν μας αρέσει η αλήθεια, μόνη επιλογή μας είναι, εκτός από οπαδοί ή κριτές, να γίνουμε διαρκής ενεργός φορέας διαλεκτικής προόδου.

ΚΩΣΤΑΣ ΣΠΙΓΓΟΣ