Τα σταράτα λόγια έχουν κόστος

Τελευταία έχει αναπτυχθεί ένα κύμα δυσαρέσκειας όσον αφορά το κλείσιμο του Δημοτικού Θεάτρου λόγω ακαταλληλότητας.

Το να σκυλεύουμε ένα νεκρό και τελειωμένο όνειρό μας δεν οδηγεί πουθενά.

Είναι πρόκληση όταν πολιτικά πρόσωπα, τα οποία είχαν διαχρονικά την αρμοδιότητα να επιληφθούν της κατάντιας του Δημοτικού Θεάτρου, όπως και άλλων δημόσιων χώρων, ουδέποτε μίλησαν και ουδέποτε ασχολήθηκαν με την αποκατάστασή τους, προκειμένου η πολιτιστική δραστηριότητα της Κέρκυρας να έχει μια άλλη τύχη, ένα άλλο γίγνεσθαι.

Η λήθη στην πολιτική και στο πολιτικό πράττειν είναι μέγιστος εχθρός, τόσο για τον πολιτικό που τη χρησιμοποιεί όσο και για την πολιτική κοινωνία που την ενστερνίζεται.

Για το νησί μας και τον τόπο μας μπορούμε να πούμε ότι βρίσκει εφαρμογή η λαϊκή ρήση «φτωχό το αρνί, πλατιά η ουρά του».

Τα μεγαλεπήβολα όνειρα, όπως το Λυρικό Θέατρο και η αναστήλωση του Δημοτικού Θεάτρου στην αρχιτεκτονική μορφή και την εμφάνιση που είχε πριν από τον βομβαρδισμό, βοηθούν για ρομαντικές νύχτες και για να καταναλώνουμε με ευχαρίστηση, μέσα από κουλτουριάρικες συζητήσεις, τα εδέσματα στις καφετέριες ή στα εστιατόρια του Λιστόν.

Αυτά απέχουν εκατομμύρια έτη φωτός από την πραγματικότητα και από όσα βιώνουν σήμερα τόσο τα πολιτιστικά σωματεία όσο και οι πολίτες της Κέρκυρας.

Δεν σας κρύβω ότι και εγώ ο ίδιος, με τη θεσμική μου ιδιότητα, εκφράζοντας την αγωνία που με διακατέχει, έπειτα από συνεχείς συζητήσεις με τα πολιτιστικά σωματεία του νησιού, ζήτησα εγγράφως από τους αρμόδιους φορείς του Δήμου να με ενημερώσουν πότε θα τεθεί ξανά σε λειτουργία το Δημοτικό Θέατρο Κέρκυρας.

Όλο το προηγούμενο διάστημα, η συσσωρευμένη αδιαφορία και η πολιτική ραστώνη έφεραν το Δημοτικό Θέατρο στη σημερινή κατάντια, με κορύφωση το δυσάρεστο ατύχημα της μαθήτριας, που ευτυχώς δεν εξελίχθηκε σε δυστύχημα.

Εύλογα ερωτήματα δημιουργούνται μετά την ανάδειξη της απαράδεκτης και τραγικής κατάστασης των υποδομών.

Ξύπνησε η ευαισθησία ανθρώπων οι οποίοι, όλα τα προηγούμενα χρόνια, λόγω πολιτικής ραστώνης και εφησυχασμού, ανέχονταν την υφιστάμενη κατάσταση.

Οι πολιτιστικές υποδομές στο νησί μας βρίσκονται, επιεικώς, σε τραγική κατάσταση. Ενδεικτικά αναφέρω το Θέατρο Φοίνικας, την αίθουσα στο Παλαιό Φρούριο, ενώ δεν υπάρχει κανένα υπαίθριο θέατρο, πλην του Θεάτρου «Ρένα Βλαχοπούλου», που διαθέτει πολύ μικρό αριθμό θέσεων θεατών.

Συνεκτιμώντας όλα τα παραπάνω και μπαίνοντας στη θέση των διοικούντων, θα τολμήσω να διατυπώσω τις παρακάτω προτάσεις.

• Το Δημοτικό Θέατρο θα το έκλεινα, όπως πολύ σωστά έπραξε ο δήμαρχος, μέχρι να γίνει πλήρης αποκατάσταση, εννοείται τόσο των εσωτερικών όσο και των εξωτερικών χώρων.

• Στο ισόγειο του Δημοτικού Θεάτρου δεν νοείται να υπάρχουν καταστήματα. Οι χώροι αυτοί θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται για πολιτιστικές δράσεις.

Είναι απορίας άξιον και πρέπει να λογοδοτήσουν οι αρμόδιοι για το πού πηγαίνουν τα χρήματα από τα ενοίκια των καταστημάτων που βρίσκονται στο ισόγειο του Δημοτικού Θεάτρου.

Το τετράγωνο κουτί του κτιρίου του Δημοτικού Θεάτρου προσβάλλει την αισθητική και την αρχιτεκτονική της Κέρκυρας. Θα πρέπει άμεσα να αποκατασταθεί, με τρόπο που επιτρέπουν τα σύγχρονα υλικά που υπάρχουν στο εμπόριο. Το έργο θα πρέπει να αναλάβει εξειδικευμένος μηχανικός ή εργολάβος, ο οποίος θα δεσμευτεί να το παραδώσει σε συγκεκριμένο χρόνο.

Μπορούν να γίνουν εξωτερικές παρεμβάσεις, είτε με αδιάβροχες γυψοσανίδες είτε με άλλα, σαφώς καλύτερα υλικά, που θα κάνουν αγνώριστο το άχαρο και απαράδεκτο τετράγωνο κουτί, για το οποίο ορισμένοι επιμένουν ότι αποτελεί φαεινή ιδέα Κερκυραίου μηχανικού. Μετά από αυτές τις παρεμβάσεις, ενδεχομένως το κτίριο να πλησιάσει σε μεγάλο βαθμό την αρχιτεκτονική μορφή του παλαιού θεάτρου, που καταστράφηκε από τον βομβαρδισμό.

Το αφήγημα ότι οι εργασίες στο Θέατρο Φοίνικας σταμάτησαν επειδή υπήρχε κώλυμα από την Αρχαιολογική Υπηρεσία πλέον δεν ευσταθεί, καθότι οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι έχουν συνομολογήσει ότι ο μηχανικός-εργολάβος, ο οποίος ήταν ικανός και εξειδικευμένος για την αποκατάσταση του Θεάτρου Φοίνικας, αποχώρησε ευσχήμως, επειδή, σύμφωνα με όσα αναφέρονται, το «μπαξίσι» που του ζητήθηκε για να του επιτραπεί να διεκπεραιώσει την εργολαβία που είχε αναλάβει ανερχόταν στο 50% του συνολικού ποσού του έργου.

Υπό αυτές τις συνθήκες, και εφόσον συμβαίνουν όλα αυτά, είναι σαφές ότι ο Φοίνικας μπορεί να αποπερατωθεί, αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση.

Διαφαίνεται πλέον ότι η πολιτική βούληση για την αποπεράτωσή του δεν υπάρχει, καθότι υφέρπει ο κίνδυνος αποκάλυψης σοβαρών σκανδάλων.

Και για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, η διεκπεραίωση και η προώθηση αυτών των έργων μπορεί να γίνει μόνο σε επίπεδο κορυφής του πρώτου ή του δεύτερου βαθμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης και με ΣΘΕΝΑΡΗ βούληση.

Επίσης, στον χώρο όπου θέλαμε να στεγάσουμε το όνειρό μας, το ΛΥΡΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ, είναι ώρα να παραδεχτούμε ευθαρσώς ότι επρόκειτο για ένα εφεύρημα εμπαιγμού. Σήμερα πρέπει να κατασκευάσουμε εκεί ένα υπαίθριο, αμφιθεατρικό, καλοκαιρινό θέατρο, χωρητικότητας τουλάχιστον 3.000 θεατών, με σύγχρονη κατασκευή που να αντέχει στην υγρασία και να μην είναι μίας χρήσης.

Έτσι, μπορούμε να διαπραγματευτούμε την παρουσίαση παραστάσεων της Επιδαύρου εδώ. Κάποτε που έγινε αυτό, στήσαμε μια παράγκα δίπλα σε ψημένες σαρδέλες και σουβλάκια και βιώσαμε την παράσταση, την τραγωδία της κατάντιας μας.

Οποιοσδήποτε δονκιχωτισμός από αντιπεριφερειάρχες, αντιδημάρχους, τεχνικές υπηρεσίες, σωματεία, οργανώσεις και παρατάξεις θα πέσει στο κενό, εάν οι επικεφαλής του πρώτου ή του δεύτερου βαθμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης του νησιού δεν αναλάβουν αποφασιστικά την αποπεράτωση των συγκεκριμένων έργων.

Λογύδρια στα συμβούλια, πολιτικοί βερμπαλισμοί και φιοριτούρες δεν πρόκειται να λύσουν τα προβλήματα.

Μόνο η ειλικρίνεια, η σαφήνεια και, βεβαίως, η σθεναρή βούληση του πολιτικού προσώπου να αρνηθεί οποιαδήποτε υπόγεια διαδρομή χρήματος, που θα μπορούσε να το οδηγήσει σε αναθεώρηση της απόφασής του να ολοκληρώσει τα λιμνάζοντα έργα του νησιού, θα φέρουν αποτέλεσμα.

Η πολιτική, πολιτιστική και κοινωνική ζωή του τόπου δεν πρόκειται να αλλάξει, εάν δεν τεθεί ως βασική προϋπόθεση η συμμετοχή του λαού, ο οποίος δεν πρέπει να είναι επιρρεπής στην πλάνη και στα πρόσκαιρα όνειρα που του πασάρουν, αλλά να επιλέγει, με συνέπεια, ειλικρίνεια και ανιδιοτέλεια, εκείνους που μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτές τις απαιτήσεις.

Αυτοί, βεβαίως, δεν θα είναι εντεταλμένοι κομμάτων, ούτε θα προέρχονται από ιδεολογικές κολυμβήθρες, ούτε θα υποδεικνύονται από κέντρα εξουσίας. Θα επιλέγονται από τους ίδιους τους πολίτες, οι οποίοι θα εκτιμούν την καθημερινότητά τους και την ανιδιοτελή λειτουργία τους, είτε στον επαγγελματικό είτε στον προσωπικό τους βίο.

Χρήστος Κ. Άνθης, MSc, Πολιτικός Επιστήμων, Αναπληρωτής Περιφερειάρχης Π.Ι.Ν. με αρμοδιότητα Πολιτισμού.