24ωρη απεργία στους Δήμους και στην Κέρκυρα

ΚΕΡΚΥΡΑ. Η απεργία των εργαζομένων στους ΟΤΑ και στην Κέρκυρα δεν είναι ένα μεμονωμένο επεισόδιο, αλλά η έκφραση μιας συσσωρευμένης πίεσης που έχει χτιστεί εδώ και χρόνια γύρω από τον τρόπο λειτουργίας των κοινωνικών υπηρεσιών. Οι δομές που στηρίζουν καθημερινά ευάλωτες ομάδες —όπως τα Κέντρα Κοινότητας, τα κοινωνικά παντοπωλεία και προγράμματα φροντίδας— δεν είναι προσωρινές ως προς την ανάγκη που καλύπτουν, αλλά παραμένουν προσωρινές ως προς τη χρηματοδότηση και το εργασιακό καθεστώς των ανθρώπων που τις στελεχώνουν. Αυτό δημιουργεί μια μόνιμη αντίφαση: σταθερές κοινωνικές ανάγκες εξυπηρετούνται με ασταθή μέσα.

Στην Κέρκυρα, όπου οι κοινωνικές ανισότητες έχουν ενταθεί τα τελευταία χρόνια λόγω ακρίβειας και εποχικής οικονομίας, οι εργαζόμενοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αυτής της αντίφασης. Οι περισσότεροι απασχολούνται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου που συνδέονται με ευρωπαϊκά προγράμματα, κυρίως μέσω του ΕΣΠΑ, και ζουν σε έναν διαρκή κύκλο ανανεώσεων και αβεβαιότητας. Κάθε λήξη προγράμματος δεν είναι απλώς μια τυπική ημερομηνία, αλλά ένα πραγματικό ενδεχόμενο διακοπής της εργασίας τους και, ταυτόχρονα, αποδυνάμωσης ή και παύσης των υπηρεσιών προς τους πολίτες. Ακόμη και όταν τα προγράμματα τελικά παρατείνονται, η καθυστέρηση ή η αβεβαιότητα στο μεσοδιάστημα δημιουργεί συνθήκες πίεσης που μεταφέρονται τόσο στους εργαζόμενους όσο και στους ωφελούμενους.

Η απεργία, επομένως, λειτουργεί ως σημείο σύγκλισης αυτών των προβλημάτων. Οι εργαζόμενοι δεν διαμαρτύρονται μόνο για τους όρους εργασίας τους, αλλά για το ίδιο το μοντέλο λειτουργίας των κοινωνικών δομών. Διεκδικούν τη μονιμοποίηση των θέσεών τους και τη σταθερή χρηματοδότηση των υπηρεσιών, υποστηρίζοντας ότι δεν μπορεί να υπάρξει αξιόπιστη κοινωνική πολιτική όταν αυτή εξαρτάται από διαδοχικά προγράμματα περιορισμένου χρόνου. Στην πράξη, αυτό που αναδεικνύουν μέσα από την κινητοποίηση είναι ότι η επισφάλεια της εργασίας μετατρέπεται άμεσα σε επισφάλεια της φροντίδας: όταν ο εργαζόμενος δεν γνωρίζει αν θα συνεχίσει να υπάρχει στη θέση του, και η ίδια η δομή δεν έχει εξασφαλισμένη συνέχεια, τότε και ο πολίτης που εξυπηρετείται δεν μπορεί να νιώθει ασφάλεια.

Έτσι, η απεργία στην Κέρκυρα αποκτά έναν ευρύτερο χαρακτήρα, πέρα από τα τοπικά όρια. Είναι μια παρέμβαση στο δημόσιο διάλογο για το αν οι κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων θα παραμείνουν ένα δίκτυο που λειτουργεί «με ημερομηνία λήξης» ή αν θα μετατραπούν σε μόνιμο και σταθερό πυλώνα κοινωνικής πολιτικής.