Η Δικαιοσύνη είναι τυφλή, η εμπιστοσύνη όχι!

Η δικαστική εκκαθάριση της διαχείρισης των σκουπιδιών στο νησί, δεν λογίζεται ως πράξη εκδίκησης. Αποτελεί όρο και προϋπόθεση για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης ανάμεσα στους πολίτες και τις διοικητικές Αρχές.

28
Νοεμβρίου / 2019

Η δικαστική εκκαθάριση της διαχείρισης των σκουπιδιών στο νησί, δεν λογίζεται ως πράξη εκδίκησης. Αποτελεί όρο και προϋπόθεση για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης ανάμεσα στους πολίτες και τις διοικητικές Αρχές ώστε να σταματήσει η αέναη επίκληση της ελληνικής ιδιομορφίας, όπου κι αν αναφέρεται ότι πρόκειται να γίνει εγκατάσταση προστασίας του περιβάλλοντος. Είναι προφανές ότι εάν η περί ης ο λόγος εγκατάσταση είναι κατ’ ευφημισμόν, προκαλεί τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Γίνεται η «ζωντανή» δυσφήμιση της όποιας παρέμβασης, τροφοδοτώντας τα επικά «κάτω τα χέρια», δίνοντας βήμα πολιτικής ιδιοτέλειας και αναπαραγωγής έτσι του αδιεξόδου. Για την αποτροπή όλων αυτών επιβάλλεται να εκκαθαρίζονται τέτοιες εκκρεμότητες στην ώρα τους ώστε να μην μετατρέπεται και η δικαστική εξουσία σε εταίρο του νοσηρού, επί του προκειμένου, εποικοδομήματος.
Στην περίπτωσή μας, και εφόσον επιβεβαιωθεί το ρεπορτάζ για την εισαγγελική πρόταση, ο διαρρεύσας πανδαμάτωρ με την συνδρομή της αργής δικαστικής μηχανής προς τούτο, συνέβαλε στην παραγραφή των παλαιότερων αδικημάτων απαλλάσσοντας έτσι και τους αρχικούς υπευθύνους για την εκτός προδιαγραφών λειτουργία του Τεμπλονιού (σ.σ. γεγονός που βεβαιώθηκε επανειλημμένα από τις οικείες εποπτικές Υπηρεσίες της τοπικής Διοίκησης). Με δεδομένο μάλιστα ότι αυτή περιπέτεια ξεκίνησε πριν από περίπου μια εικοσαετία ενώ το όριο της άσκησης ποινικής δίωξης είναι τα δεκαπέντε χρόνια, ευλόγως αντιλαμβάνεται κανείς ότι η εκκαθάριση θα αποδειχθεί ελλειπτική.
Κανείς δεν φαντάζεται ότι έγιναν όλα αυτά (σ.σ. η αναφορά Γαλιατσάτου και οι μηνύσεις των τόσων άλλων) για να ξανακάτσει στο εδώλιο ο Νικολούζος με τον Ασπιώτη.