Πολιτισμικές & τουριστικές προτεραιότητες στην πόλη της Κέρκυρας

Αξιολογώντας και ίσως ιεραρχώντας τους επισκέψιμους αρχαιολογικούς χώρους στην πόλη, περιγράφεται το οικονομικά και κοινωνικά επιθυμητό. Αυτό που αποκαλείται και πολιτική προτεραιότητα.

24
Οκτωβρίου / 2019

Απαιτείται συνήθως ένα πλαίσιο προαπαιτούμενων ενεργειών, στο κενό του οποίου αναπτύσσονται αθέμιτες ιδιοτέλειες, που πυροδοτούν εντάσεις, βαρύνοντας τους αρμόδιους με κριτικές για την περιορισμένη διοικητική τους ικανότητα. Κι αυτό, πολιτική είναι. Έτσι το αναμφίβολο ενδιαφέρον για την κατάσταση του Αχίλλειου, αν και όψιμο, υποχρεωτικά αναφέρεται στην οικονομική επιδίωξη όσων δουλεύουν με αυτό. Χωρίς βεβαίως κάτι τέτοιο να είναι επιλήψιμο, σώνει και καλά. Επιλήψιμο γίνεται όταν δια πράξεων ή παραλείψεων, απομένει αν όχι ο μοναδικός, πάντως ο κύριος αποδοτικός προορισμός. Για παράδειγμα, η Παλαιόπολη, ελληνική μήτρα της αρχαίας κλασικής Κέρκυρας, χωρίς ιδιαίτερη φροντίδα και αυτή, θα μπορούσε να είναι ένας εντυπωσιακότερος πόλος έλξης επισκεπτών στην ευρεία και συνολική της διάσταση. Οι αποσπασματικές και ελλειπτικές συμπεριφορές των διαχρονικά κρατούντων είχαν σαν αποτέλεσμα να εμφανίζεται ο χώρος υποδεέστερης αξίας, μικρότερης απόδοσης αλλά χαρακτηριστικός καθρέπτης της συγκεχυμένης οπτικής του ελληνικού σχηματισμού τόσο στη γενική αλλά και την τοπική του διάσταση, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων. Τα Φρούρια πάλι, ο λόγος για τον οποίο η Κέρκυρα φιγουράρει ανάμεσα στα άλλα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς, είναι ενσωματωμένο πολιτισμικό δάνειο, που συμπληρώνει την ταυτοτική ιδιοσυστασία της ιστορικής πόλης. Αναρωτηθείτε όμως για την κατάστασή τους και το γεγονός ότι το Νέο Φρούριο, για παράδειγμα, παρέμεινε μη επισκέψιμο επειδή δεν βρέθηκαν χρήματα για τη φύλαξή του! Οι επανειλημμένοι εμπρησμοί υπογράμμισαν την ανάγκη, και οι κρατούντες, επικαλούμενοι την ένδεια πόρων, το έκλεισαν κι ησύχασαν!
Εν ολίγοις, οι θιασώτες της αυτορυθμιζόμενης αγοράς, που συνήθως κόπτονται για την ανάπτυξή της, δύσκολα μπορούν να επιχειρηματολογήσουν υπέρ του αυτοματισμού που αναδεικνύει το νεοκλασικό ανάκτορο της Σίσυ ως περιούσιο τόπο σε αντίθεση με τις σημαντικότερες μνημειακές περιοχές, που απαξιώνονται από τη διοικητική συμπεριφορά των αρμοδίων σε βάρος τους.
Την ανάγκη ενός τέτοιου σχεδιασμού θα μπορούσαν να υπηρετήσουν οι νέες τοπικές Αρχές, συνεπικουρούντος του υπουργείου Πολιτισμού, του οποίου η Κέρκυρα παραμένει προνομιακός τόπος. Άλλως πως, θα ψάχνουμε για μακρινές διαδρομές που δικαιολογούν τα ναύλα τους με το επιχείρημα ότι αυτό επιτάσσει η αγορά και η επιχειρηματικότητα, γενικώς, προς όφελος της Κέρκυρας.