Η δεσποσύνη θα συνεχίσει να φοράει μαύρα

Γράφει ο Κώστας Σπίγγος

27
Μαρτίου / 2019

… Μα αυτή μάχες δεν ήξερε που μας αποκτηνώνουν,
που αν και ποτέ δεν σταματούν, ν’ αρχίσουν είναι απλό…»*

Διάβασα την 70-σέλιδη προκήρυξη-συνέντευξη στον εαυτό του τού μακελάρη της Ν. Ζηλανδίας. Όση άντεξα, αλλά αρκετή· η πολιτική ασκείται με ιδέες ανθρώπων. Στις ερωταπαντήσεις του, παρέλειψε τη σημαντικότερη, όπως οι περισσότεροι από εμάς: «πρόκειται για διεκδίκηση ή για εκδίκηση;»
Εξακολουθεί, μετά από χρόνια ενασχόλησης μου με την ανθρώπινη ψυχή, να μου είναι θαυμαστό το πώς οι άνθρωποι, μετά από συλλογισμούς που ξεκινάνε από πραγματικά γεγονότα και απαιτούν οξυδέρκεια, κάποια στιγμή καταρρέουν απότομα στο επίπεδο ενός ιδιώτη της σκέψης, προκειμένου τελικά να απονείμουν συγχωροχάρτι στον εαυτό τους, ώστε να δράσουν σύμφωνα με ένστικτα και φυτικά αντανακλαστικά που τους πνίγουν. Τα απεχθάνονται, τα φοβούνται και έτσι τα εκλογικεύουν, αδυνατώντας να συμφιλιωθούν με το μέσα τους και την ιστορία της δικής τους φυλής. 
Ο ψεύτης δεν θα είναι ποτέ νικητής. Αν δώσει τη μάχη του διαφυλάσσοντας την αξία για την οποία μάχεται, έχει ήδη νικήσει άσχετα με το αποτέλεσμα. Αν όχι, αν τραβήξει μαχαίρι, αν κυλιστεί στις λάσπες, τότε του μένει μόνο όχι απλώς να νικήσει, αλλά να εξοντώσει τον ηττημένο. Αλλά ακόμη και αν τα κάνει αυτά, το ψέμα του τον έχει πληγώσει θανάσιμα... 
Πόση αγάπη σκόρπισε στον κόσμο η διάδοση του χριστιανισμού των σταυροφόρων; Πόσο αντιφατικό είναι, κάθε μέρος του πλανήτη να πλημμυρίσει βίαια από… αγάπη; Πόση δικαιοσύνη σκορπά ο ισλαμισμός του τζιχάντ; Πόσο αντιφατικό είναι, στο όνομα της δικαιοσύνης να τιμωρούνται αθώοι; Ας μαζευτούμε, επιτέλους, οι άνθρωποι, στα όρια των ματιών και των βλεννογόνων μας κι ας αφήσουμε τους ιμπεριαλισμούς της αγάπης και της δικαιοσύνης για τους θεούς μας.
 
*Lady in black («η δεσποσύνη με τα μαύρα») - Uriah Heep, 1971
 

ΚΩΣΤΑΣ ΣΠΙΓΓΟΣ